หลังวางสาย เสิ่นเจิ้นหนานไม่ได้กลับเข้าห้องส่วนตัวทันที
ลมบนระเบียงเย็นยะเยือก เขายืนอยู่ตรงนั้น มือคีบซิการ์ เถ้าบุหรี่ร่วงลงมาส่วนหนึ่ง ติดอยู่ตรงขอบรองเท้าหนังสีดำ
มือถือสั่นขึ้นอีกครั้ง
คราวนี้เป็นอีเมลจากผู้อำนวยการฝ่ายการเงิน
หัวข้อเด่นจนแสบตา
【สรุปข้อซักถามด้านการควบคุมความเสี่ยงชั่วคราวเกี่ยวกับโครงการรีไฟแนนซ์พันธบัตรดอลลาร์สหรัฐในต่างประเทศ】
เสิ่นเจิ้นหนานกดเปิด
แค่บรรทัดแรกก็ทำให้เปลือกตาเขาหนักอึ้ง
โบรกเกอร์ผู้ประสานงานหลักจากฮ่องกงขอให้บริษัทหัวตงเหมืองแร่ส่งผลการทดสอบภาระความเสี่ยงด้านกระแสเงินสดในช่วงสิบสองเดือนข้างหน้าเพิ่มเติม
กองทุนทรัพยากรสิงคโปร์ระงับการลงนามของคณะกรรมการลงทุน
สำนักงานครอบครัวยุโรปขอให้ตรวจสอบลำดับการค้ำประกันด้วยสิทธิ์เหมืองในประเทศใหม่ทั้งหมด
ธนาคารผู้รับฝากเงินขอให้บริษัทหัวตงเหมืองแร่ชี้แจงแหล่งที่มาของเงินทุนสำหรับการเข้าซื้อกิจการในมณฑลซีช่วงที่ผ่านมา รวมถึงผลกระทบของเงินมัดจำที่เพิ่มขึ้นต่อสภาพคล่อง
ทีละข้อ
แม้จะไม่ใช่การปฏิเสธโดยตรง แต่การถูกซักถามแบบนี้ชวนปวดหัวกว่าถูกปฏิเสธเสียอีก
ถูกปฏิเสธยังเปลี่ยนไปคุยกับคนอื่นได้ แต่การถูกซักถามด้านความเสี่ยงก็เหมือนมีมือมาบีบคอ
ไม่ปล่อยให้ตาย แต่ก็ไม่ยอมให้หายใจสะดวก
เสิ่นเจิ้นหนานวางมือถือคว่ำบนราวระเบียง ลมเย็นพัดจนหน้าจอมืดลงอย่างรวดเร็ว
ในห้องส่วนตัวยังมีเสียงหัวเราะ เจ้าฉีหมิงดูเหมือนกำลังพูดจาประจบประแจงอะไรบางอย่างอีกแล้ว
เขาฟังไม่ชัด รู้สึกเพียงว่าหนวกหู
เกาเผิงผลักประตูเดินออกมา กลิ่นเหล้าถูกลมพัดจนความแดงบนใบหน้าจางลงไปไม่น้อย
“คุณเชิน”
เสิ่นเจิ้นหนานไม่หันกลับมา
“แล้วในประเทศล่ะ?”
เกาเผิงกลืนน้ำลาย
“มีปัญหาเหมือนกันครับ”
ในที่สุดเสิ่นเจิ้นหนานก็หันกลับมา
เกาเผิงยื่นมือถือให้เขา
“ฝ่ายควบคุมความเสี่ยงของสำนักงานใหญ่ธนาคารหัวกั๋วขอให้เราส่งแผนการใช้เงินทุนสำหรับโครงการเข้าซื้อกิจการในมณฑลซีใหม่ครับ”
“ธนาคารในมณฑลฉางหูหลายแห่งก็ถามเรื่องคล้ายกัน”
“ยังมีบริษัททรัสต์อีกสองแห่ง เดิมรับปากว่าจะปล่อยเงินกู้ข้ามช่วงให้ ตอนนี้กลับบอกว่าช่วงตรุษจีนการอนุมัติจะล่าช้า ต้องรอตรวจสอบอีกครั้งหลังเทศกาลครับ”