เมื่อก้าวออกจากประตูโรงแรมระดับดาว ลมเย็นปลายฤดูใบไม้ร่วงก็พัดผ่านมาพร้อมไอหนาวจาง ๆ
เฉินโม่ยืนอยู่ริมถนน หยิบบัตรดำพรีเมียมที่เปล่งประกายสีทองหม่นออกมา แล้วโทรตรงไปยังสายด่วนบริการลูกค้าวีไอพีเฉพาะของสำนักงานใหญ่ธนาคารหัวกั๋ว
โดยไม่ต้องผ่านขั้นตอนตรวจสอบหรือรอคอยให้ยุ่งยาก เขาใช้สิทธิ์ระดับสูงสุดโอนเงินก้อนมหาศาลหนึ่งร้อยล้านหยวนเข้าบัญชีบริษัทของบริษัทไทชูที่อยู่ไกลถึงจิงตู้โดยตรง
จากนั้นเขาก็โทรหาเจ้าเฉียง
“บอส!” ทันทีที่รับสาย เสียงของเจ้าเฉียงก็แทบสั่น เห็นได้ชัดว่าเพิ่งได้รับข้อความแจ้งยอดเงินก้อนโตจากธนาคาร “บัญชีบริษัทเพิ่งมีเงินสดหนึ่งร้อยล้านหยวนเข้ามา! เราจะเริ่มแผนเปิดสถานะแล้วใช่ไหมครับ?!”
“ไม่ต้องรีบ เงินหนึ่งร้อยล้านนี้ผมมีแผนอื่น”
เฉินโม่พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ไปที่ไช่ฟูจงซินในจิงตู้ ซื้อพื้นที่สำนักงานระดับพรีเมียมทั้งชั้น ขนาดประมาณหนึ่งพันตารางเมตร คุมงบไว้ราวห้าสิบล้านหยวน จ่ายเต็มจำนวนไปเลย ส่วนเงินที่เหลือให้กันไว้เป็นกองทุนเฉพาะสำหรับจ้างคนเก่งด้วยเงินเดือนสูงในช่วงเริ่มต้นของไทชู และใช้เป็นค่าใช้จ่ายประจำวัน”
“ซื้อ...ซื้อทั้งชั้นเลยเหรอครับ?! ที่ศูนย์การเงินน่ะนะ?!” เจ้าเฉียงสูดหายใจเฮือกใหญ่
ที่นั่นเป็นย่านการเงินใจกลางจิงตู้ ซึ่งที่ดินทุกตารางนิ้วมีค่าเท่าทองคำ!
“ใช่ ภาพลักษณ์ของไทชูต้องดีที่สุดในประเทศ” เฉินโม่สั่งงานต่ออย่างเป็นขั้นเป็นตอน “อีกเรื่อง การจัดตั้งทีมวิจัยการลงทุนกับทีมเทรด จำกัดจำนวนคนไว้ราวยี่สิบคน จำไว้ว่าเน้นคุณภาพ ไม่ใช่ปริมาณ ผมต้องการยอดฝีมือด้านการเงินที่สามารถแย่งชิ้นเนื้อจากปากฝูงหมาป่าบนถนนวอลล์สตรีตได้ ขาดคนดีกว่ารับคนที่ไม่ได้เรื่อง”