มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีจิงตู้
ในหอพักหญิง
เหวินจื้อเชี่ยยืนอยู่หน้ากระจก เปลี่ยนชุดไปแล้วสามชุด
ตอนแรกเธอใส่เดรสสีฟ้าอ่อน ต่อมาก็เปลี่ยนเป็นเสื้อแขนสั้นสีขาวกับกางเกงยีนส์ แต่กลับรู้สึกว่าดูสบาย ๆ เกินไป
สุดท้าย เธอค้นเจอกระโปรงสีขาวครีมตัวหนึ่งที่ซ่อนอยู่ลึกสุดในตู้เสื้อผ้า แล้วหยิบมาใส่คู่กับเสื้อถักสีแอปริคอตอ่อน ยืนมองตัวเองในกระจกอยู่นาน ก่อนจะค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออกมา
เฉินจิ้งพิงอยู่ข้างโต๊ะหนังสือ มือถือหนังสือเฉพาะทางเล่มหนึ่งไว้ แต่สายตาไม่ได้อยู่บนหน้าหนังสือนานแล้ว
“จือเซี่ย”
“หืม?”
“นี่แกกำลังจะไปเจอน้องชายฉัน หรือจะไปนัดดูตัวกันแน่?”
“อย่าพูดเหลวไหลสิ” เหวินจื้อเชี่ยแก้มร้อนผ่าว หันขวับไปจ้องเธออย่างเขินอายปนขุ่นเคือง
เฉินจิ้งหัวเราะเบา ๆ ไม่แกล้งเธอต่อ แต่ในใจก็แอบถอนหายใจ
เธอดูออกว่าความสัมพันธ์ของสองคนนี้เริ่มไม่ธรรมดาแล้ว
โทรศัพท์สั่น เป็นข้อความจากเฉินโม่: ประตูทิศใต้
“ไปกันเถอะ ตัวเก่งอันดับหนึ่งมาถึงแล้ว”
เฉินจิ้งปิดหนังสือแล้วดึงเหวินจื้อเชี่ยออกไป
……
ประตูทิศใต้ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีจิงตู้
เฉินโม่เพิ่งลงจากรถ ก็เห็นคนคุ้นหน้าสองคนเดินออกมาจากมหาวิทยาลัย
เฉินจิ้งมัดผมหางม้าสูงอย่างคล่องแคล่ว เดินฉับไว
เหวินจื้อเชี่ยเดินอยู่ข้างเธอ ผมยาวสยายอยู่บนแผ่นหลัง แต่งหน้าเพียงบาง ๆ ชายกระโปรงไหวเบา ๆ ไปตามจังหวะก้าว
เฉินโม่มองเธอแวบหนึ่ง
เหวินจื้อเชี่ยยกมือขึ้นจัดผมข้างหูโดยไม่รู้ตัว
“พี่”
เฉินโม่เรียกเฉินจิ้งก่อน
เฉินจิ้งเดินมาหยุดตรงหน้าเขา แล้วกวาดตามองตั้งแต่หัวจรดเท้า
“ที่หนึ่งสาขาวิทยาศาสตร์ของมณฑลซี ผู้รับสมัครพิเศษของชิงหวา”
“วันนี้ว่างถึงขนาดมาเยี่ยมชมมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีจิงตู้เลยหรือไง?”
เฉินโม่ไม่สนใจเธอ แล้วหันไปมองเหวินจื้อเชี่ย
“พี่จือเซี่ย”
เหวินจื้อเชี่ยยิ้มบาง ๆ
“ยินดีด้วยนะ ตัวเก่งอันดับหนึ่ง”
“พี่ก็รู้แล้วเหรอ?”
“รู้กันทั้งหอแล้ว” เหวินจื้อเชี่ยพูดเสียงเบา “วันนั้นจิ้งจิ้งดีใจมาก เกือบจะโทรศัพท์ไปบอกทุกคนทีละคนเลย”
เฉินจิ้งหน้าแดง “ฉันก็แค่ดีใจแทนเขา”
เฉินโม่ยิ้ม “ไปกันเถอะ กินข้าวก่อน”
เฉินจิ้งชะงักไปครู่หนึ่ง
“ไปไหน?”
“ร้านเดิมคราวก่อน”
……
ลึกเข้าไปในตรอกโบราณ