หลังพาเฉินจิ้งกลับมา เฉินโม่ก็หาโอกาสกลับไปพักที่บ้านหนึ่งคืน วันรุ่งขึ้นเขาขับรถตรงไปยังนิคมอุตสาหกรรมไฮเทคเมืองฉางหู
ชั้นแปดของกลุ่มตู้อิ้น
หลังจากทุ่มเทปรับโครงสร้างครั้งใหญ่กว่าครึ่งเดือน ในที่สุดโปรแกรมทดสอบภายในแบบปิดเวอร์ชันแรกก็เสร็จสมบูรณ์
บนจอขนาดใหญ่ด้านหน้าห้องประชุมแสดงหน้าตาผลิตภัณฑ์ใหม่ล่าสุด
พื้นหลังสีดำ สัญลักษณ์โน้ตเพลงสีขาว
ไม่มีเมนู ไม่มีหมวดหมู่ซับซ้อน และไม่มีรายการภาพย่อแบบที่แอปวิดีโอทั่วไปนิยมใช้
เมื่อเปิดโปรแกรม วิดีโอแนวตั้งความยาวสิบห้าวินาทีก็แสดงเต็มหน้าจอทันที
เพียงปัดนิ้วขึ้น วิดีโอถัดไปก็เล่นต่อเนื่องอย่างไร้รอยต่อ
ด้านขวามีปุ่มรูปโปรไฟล์ ถูกใจ แสดงความคิดเห็น และแชร์ ส่วนด้านล่างแสดงชื่อเพลง
รูปแบบการใช้งานเช่นนี้ถือว่ากล้าหาญอย่างยิ่งสำหรับผลิตภัณฑ์อินเทอร์เน็ตบนมือถือในยุคนี้
“ตอนนี้รุ่นทดสอบภายในรองรับเฉพาะแอนดรอยด์ค่ะ” จางหนานยืนอยู่ข้างจอใหญ่ พูดอย่างฉะฉานกระชับ “ไฟล์ติดตั้งบีบอัดเหลือสามสิบแปดเมกะไบต์ ภายใต้เครือข่ายทั่วไปใช้เวลาโหลดหน้าแรกไม่เกินสองวินาที และระบบแนะนำก็เชื่อมต่อรอบแรกเรียบร้อยแล้วค่ะ”
“เทมเพลตเพลง ฟิลเตอร์พื้นฐาน การถ่ายแบบเร็วและช้า รวมถึงฟังก์ชันถ่ายวิดีโอเลียนแบบต้นฉบับก็เปิดใช้งานแล้วค่ะ”
เฉินโม่ถือมือถือทดสอบ ปัดนิ้วขึ้นต่อเนื่อง
คลิปเต้น ลิปซิงก์ ทิวทัศน์ในโรงเรียน สัตว์เลี้ยง และช่วงชีวิตประจำวันเรียบง่าย
คุณภาพของเนื้อหาดีขึ้นไม่น้อยเมื่อเทียบกับวิดีโอที่พนักงานกลุ่มแรกถ่ายกันตามใจ
แต่ปัญหาก็ยังเห็นได้ชัด
ท่าเต้นดูเป็นมืออาชีพเกินไป ผู้ใช้ทั่วไปเลียนแบบได้ยาก
ส่วนวิดีโอในโรงเรียนก็ดูเหมือนหนังประชาสัมพันธ์ ประณีตแต่ไม่น่าสนุก
“ความสมบูรณ์ของผลิตภัณฑ์ถือว่าใช้ได้” เฉินโม่วางโทรศัพท์ลงแล้วพูด “แต่เนื้อหายังขาดอะไรไปนิดหน่อย”
ห้องประชุมเงียบลงทันที
ผู้จัดการหนุ่มที่ดูแลฝ่ายปฏิบัติการอธิบายว่า “ตอนนี้เราเซ็นสัญญากับครีเอเตอร์ในมหาวิทยาลัยไปแล้วกว่าสองร้อยคน ส่วนใหญ่มาจากสาขาสื่อสารมวลชน นาฏศิลป์ และศิลปะ แถมยังผ่านการอบรมถ่ายทำจากเราด้วยครับ”