สองวันต่อมา
สถานีรถไฟเมืองฉางหู
ใกล้เทศกาลตรุษจีนเข้ามาทุกที ทางออกสถานีจึงคลาคล่ำไปด้วยผู้คน
นักศึกษาที่ลากกระเป๋าเดินทาง คู่สามีภรรยาที่อุ้มลูก และผู้โดยสารที่แบกของฝากช่วงปีใหม่ ต่างทยอยหลั่งไหลออกมาไม่ขาดสาย
เฉินโม่ยืนอยู่ข้างรถออดี้ ก้มมองเวลา
รถไฟที่เฉินจิ้ง พี่สาวของเขาโดยสารมา ถึงสถานีได้สิบนาทีแล้ว ตามนิสัยของเธอ ตอนนี้คงกำลังลากกระเป๋าฝ่าฝูงชนไปพลาง บ่นว่าการออกแบบสถานีไม่สมเหตุสมผลไปพลาง
แล้วก็จริงอย่างที่คิด ไม่นานนัก ร่างคุ้นตาก็ปรากฏขึ้นตรงทางออกสถานี
เฉินจิ้งสวมเสื้อขนเป็ดสีเทาอ่อน สวมหมวกไหมพรม มือซ้ายลากกระเป๋าเดินทาง ส่วนไหล่ขวามีเป้ใบใหญ่ตุงจนแน่น
เธอเดินไปพลางก้มดูโทรศัพท์ไปพลาง
ด้านหลังยังมีเฉินลี่ผิงตามมาด้วย
“อาฉิว?”
เฉินโม่รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
เฉินลี่ผิงไม่ได้ตั้งใจไปจิงตู้เพื่อรับเฉินจิ้งโดยเฉพาะ แต่เมื่อไม่กี่วันก่อนเขาเดินทางไปสำนักงานใหญ่จื่อจี้เพื่อติดต่อประสานงานกับทีมอัลกอริทึมของโต้วอิน พอดีกับที่เฉินจิ้งขึ้นรถไฟขบวนเดียวกันกลับมา
“พี่”
พอได้ยินเสียงคุ้นหู เฉินจิ้งก็เงยหน้าขึ้นทันที
พอเห็นเฉินโม่ ดวงตาของเธอก็เป็นประกาย เธอลากกระเป๋าเดินตรงเข้ามาอย่างรวดเร็ว
“ไอ้เด็กแสบ!”
เฉินโม่เพิ่งจะยื่นมือไปรับกระเป๋า หูก็ถูกเธอบิดเสียก่อน
“พี่ เจอกันทั้งทีลงไม้ลงมือเลย แบบนี้ไม่เหมาะมั้ง?”
“พี่บอกให้นายไปอยู่กับพี่ที่จิงตู้สักสองสามวัน แต่นายกลับวิ่งไปฮ่องกงบ้าง เมืองเอกมณฑลบ้าง จะไปจิงตู้ทั้งทีก็ไม่โทรมาบอกก่อนสักคำ!”
เฉินจิ้งพูดยิ่งพูดยิ่งโมโห
“คราวก่อนถ้าจือเซี่ยไม่บอก พี่ยังไม่รู้เลยว่านายไปที่มหาวิทยาลัยมา!”
“พี่ ปล่อยมือก่อน”
“ยังรู้จักเจ็บด้วยเหรอ?”
“คนมองกันเต็มไปหมดแล้ว”
ตอนนั้นเองเฉินจิ้งถึงสังเกตว่าผู้โดยสารรอบข้างหลายคนกำลังมองดูเรื่องสนุก
เธอแค่นเสียงเบา ๆ แล้วปล่อยมือ
“กลับบ้านค่อยจัดการนาย”