ทันทีที่เฉินโม่เดินเข้ามาในห้องจัดเลี้ยง ข้าราชการหลายคนที่กำลังนั่งพูดคุยกันอยู่ก็พากันลุกขึ้นมาต้อนรับ
“คุณเฉิน”
“คุณเฉิน ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ”
“วันนี้คุณเฉินก็มาด้วยเหรอครับ”
คนแรกที่เดินเข้ามาต้อนรับคือผู้อำนวยการคณะกรรมการบริหารเขตอุตสาหกรรม
จากนั้นผู้จัดการธนาคารซุนกับข้าราชการจากสำนักงานคมนาคมอีกหลายคนก็เดินเข้ามาทักทายอย่างกระตือรือร้น
น้ำเสียงของแต่ละคนอบอุ่นเป็นกันเองขึ้นเรื่อย ๆ
คณะทำงานเฉพาะกิจด้านอุตสาหกรรมพลังงานใหม่ของอำเภอเพิ่งก่อตั้งขึ้น
สินเชื่อพิเศษวงเงินหนึ่งพันเก้าร้อยล้านหยวนของสตาร์เชนเทคโนโลยีกำลังเข้าสู่ขั้นตอนการปล่อยกู้
บริษัทเหมืองซิงซินก็กำลังผลักดันการเพิ่มทุนและควบรวมกิจการมูลค่าหลายพันล้านหยวน
คนที่รู้เรื่องภายในในที่นี้ต่างเข้าใจดีว่า เด็กมัธยมปลายที่ดูอ่อนวัยตรงหน้าได้กลายเป็นหนึ่งในบุคคลสำคัญที่สุดในโครงสร้างอุตสาหกรรมแห่งอนาคตของอำเภอเจียงเฉิงแล้ว
นักเรียนหลายคนที่นั่งอยู่โต๊ะเพื่อนร่วมชั้นถึงกับตะลึงจนพูดไม่ออก
“นั่นผู้จัดการธนาคารซุนแห่งธนาคารหัวกั๋วไม่ใช่เหรอ”
“คนข้าง ๆ คือผู้อำนวยการเขตอุตสาหกรรมใช่ไหม”
“ทำไมทุกคนถึงเรียกเฉินโม่ว่าคุณเฉินกันล่ะ”
“คุณเฉินที่ปรึกษาอะไรนั่นน่ะเหรอ”
หลินอวี่กำแก้วน้ำไว้ สีหน้าแข็งค้างแทบไม่ขยับ
เขารู้ว่าสภาพครอบครัวของเฉินโม่ดูเหมือนจะดีขึ้น แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่เข้าใจว่าทำไมผู้นำระดับอำเภอที่ปกติได้ยินชื่อจากโทรทัศน์หรือจากปากพ่อแม่ ถึงพากันลุกขึ้นมาต้อนรับนักเรียนที่เรียนห้องเดียวกับเขา
ซูชิงเหยียนเองก็นิ่งอึ้งอยู่กับที่ เธอรู้ว่าเฉินโม่ไม่ธรรมดา แต่ไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะมีน้ำหนักมากมายขนาดนี้ต่อหน้าคนเหล่านี้
“คุณเฉิน เรื่องการประเมินโครงการตัวตู้ตัว...”
ผู้อำนวยการเขตอุตสาหกรรมเพิ่งเอ่ยปาก เฉินโม่ก็ยกมือขึ้นขัดจังหวะ
“วันนี้เป็นงานฉลองวัยผู้ใหญ่ของซูชิงเหยียน เรื่องงานไว้ไปคุยกันที่บริษัทวันหลังเถอะครับ”
“ผมมาในฐานะเพื่อนร่วมชั้นเพื่อร่วมงานเลี้ยงวันเกิด ไม่อยากรบกวนการจัดงานของบ้านคุณซู”
ทุกคนเข้าใจในทันที
“แน่นอนครับ แน่นอน”
“วันนี้ไม่คุยเรื่องงานครับ”
“คุณเฉิน เชิญนั่งเลยครับ”
บรรดาผู้นำต่างแยกย้ายกลับไปยังที่นั่งของตน