เช้าวันรุ่งขึ้น
เฉินโม่เพิ่งกินอาหารเช้าเสร็จ โทรศัพท์ของหลิวเจี้ยนกั๋วก็ดังขึ้น
“ครูหลิวครับ”
“ได้ยินว่าเสาร์หน้าจะจัดงานเลี้ยงฉลองการเข้าเรียนต่อเหรอ”
ทันทีที่รับสาย หลิวเจี้ยนกั๋วก็ถามเข้าประเด็น
เฉินโม่เหลือบมองแม่ที่กำลังเก็บโต๊ะ
รายชื่อเมื่อคืนยังวางอยู่ใต้กระจกโต๊ะน้ำชา ชื่อแรกในช่องครูคือหลิวเจี้ยนกั๋ว
เดิมทีพ่อกับแม่ตั้งใจจะโทรเชิญทุกคนทีละคนในวันนี้ ไม่คิดเลยว่าข่าวจะไปถึงก่อนที่พวกเขาจะได้โทรหา
“มีแผนจะจัดครับ”
“แค่คนในครอบครัวมากินข้าวด้วยกันง่าย ๆ สถานที่ก็เพิ่งตกลงกันเมื่อคืนนี้เองครับ”
หลิวเจี้ยนกั๋วส่งเสียงฮึเบา ๆ จากปลายสาย
“ถ้าเช้านี้ไม่มีคนเอาข่าวไปโพสต์ในกลุ่มครู ฉันก็คงไม่รู้ว่าตัวเก่งอันดับหนึ่งของมณฑลอย่างนายแอบจัดงานเลี้ยงเงียบ ๆ”
“ยังไง สอบติดชิงหวาแล้วถึงกับไม่คิดเชิญอาจารย์ที่ปรึกษาเลยหรือไง”
“ชื่อครูอยู่ลำดับแรกเลยครับ”
เฉินโม่ตอบอย่างจนใจเล็กน้อย
“เดิมทีแม่ผมตั้งใจจะโทรหาครูด้วยตัวเองวันนี้ครับ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น น้ำเสียงของหลิวเจี้ยนกั๋วจึงอ่อนลง
“แบบนี้ค่อยฟังขึ้นหน่อย”
“ส่งเวลาและสถานที่มาให้ฉัน ถึงตอนนั้นฉันจะไปกับครูที่สอนนายอีกสองสามคน”
“อีกอย่าง ผู้อำนวยการเจิ้งก็อยู่ข้าง ๆ ด้วย”
ปลายสายเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเสียงของอีกคน
“เฉินโม่เหรอ”
“ผู้อำนวยการเจิ้งครับ”
“ยินดีด้วยนะ”
ผู้อำนวยการเจิ้งหัวเราะด้วยน้ำเสียงอบอุ่น
“ถึงคะแนนจะออกมานานแล้ว แต่พอได้หนังสือรับรองเข้าศึกษามาอยู่ในมือจริง ๆ ความรู้สึกก็ไม่เหมือนกัน”
“ทางโรงเรียนรู้ว่านายไม่อยากให้เป็นข่าว ก่อนหน้านี้ทางเมืองกับทางมณฑลก็มีข้อกำหนดชัดเจน เพราะฉะนั้นคราวนี้จะไม่จัดนักข่าว และจะไม่พานักเรียนไปด้วย”
“ฉันกับครูหลิวและคนอื่น ๆ จะไปดื่มฉลองสักแก้วในฐานะครูของนาย สะดวกไหม”
“สะดวกแน่นอนครับ”
เฉินโม่ตอบตกลง
“ถ้าอย่างนั้นก็ดี”
ผู้อำนวยการเจิ้งหยุดไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงเจือความรู้สึกอยู่หลายส่วน
“โรงเรียนติดป้ายผ้าไม่ได้ จัดงานยกย่องนายก็ไม่ได้ แต่เหล่าครูได้เห็นนายก้าวเข้าไปในชิงหวาด้วยตาตัวเอง อย่างน้อยก็ควรไปแสดงความยินดีกับพ่อแม่ของนายสักหน่อย”
หลังวางสาย หลี่ซิ่วอวิ๋นก็ชะโงกหน้าออกมาจากห้องครัว