สำนักงานศึกษาธิการอำเภอเจียงเฉิง
ใกล้ถึงเวลาเลิกงานแล้ว พนักงานหลายคนกำลังเก็บเอกสาร เตรียมปิดคอมพิวเตอร์
แต่จู่ ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังมาจากห้องผู้อำนวยการ
“ผู้อำนวยการครับ!”
หัวหน้าแผนกการรับสมัครและสอบผลักประตูเข้ามา ในมือถือแฟกซ์ที่เพิ่งพิมพ์ออกมา สีหน้าดูผิดปกติอย่างเห็นได้ชัด
“ทางชิงหวาส่งหนังสือมาครับ”
ผู้อำนวยการกำลังตรวจเอกสาร พอได้ยินก็เงยหน้าขึ้น
“ชิงหวา?”
“ชิงหวาไหน?”
หัวหน้าแผนกชะงักไป “จะชิงหวาไหนได้อีกล่ะครับ มหาวิทยาลัยชิงหัวไงครับ”
ในห้องทำงานเงียบไปหนึ่งวินาที
ผู้อำนวยการวางปากกาลง
“เรื่องอะไร?”
หัวหน้าแผนกยื่นเอกสารให้ เสียงเบาลงเล็กน้อย
“สำนักงานรับสมัครของมหาวิทยาลัยชิงหัวส่งหนังสืออย่างเป็นทางการมา แจ้งความประสงค์จะจัดให้เฉินโม่ นักเรียนชั้นมัธยมปลายของมัธยมหนึ่งประจำอำเภอเจียงเฉิง เป็นผู้เข้ารับการอบรมพิเศษ และรับเข้าเรียนโดยไม่ต้องสอบครับ”
“ทางนั้นต้องการให้เราช่วยจัดเตรียมแฟ้มประวัตินักเรียน เอกสารผลการเรียน และดำเนินขั้นตอนตรวจสอบประวัติที่เกี่ยวข้องครับ”
ผู้อำนวยการรับเอกสารมา เพิ่งอ่านไปได้สองบรรทัด แววตาก็เปลี่ยนไปทันที
เฉินโม่
ชื่อนี้แน่นอนว่าเขาเคยได้ยิน
นักเรียนที่โดดเด่นที่สุดของมัธยมหนึ่งประจำอำเภอในปีนี้ อีกทั้งยังเป็นผู้กุมบังเหียนธุรกิจทั่วทั้งเจียงเฉิง
แต่เรื่องหนึ่งก็ส่วนเรื่องหนึ่ง เท่าที่เขารู้ เฉินโม่ดูเหมือนจะไม่เข้าเงื่อนไขการรับสมัครพิเศษข้อไหนเลย แล้วเหตุใดชิงหัวถึงส่งหนังสือมาขอรับเข้าเรียนโดยไม่ต้องสอบด้วยตัวเอง?
ยิ่งไปกว่านั้น ในเอกสารยังใช้ถ้อยคำว่า “ผู้เข้ารับการอบรมพิเศษ”
คำไม่กี่คำนี้มีน้ำหนักไม่น้อยเลย