ฉู่อีนั่วขยับตัวไปด้านข้างครึ่งก้าวตามสัญชาตญาณ บังน้องสาวไว้ข้างหลัง
“เพียะ!”
เสียงตบดังฉาดไม่ได้ฟาดลงบนใบหน้าของฉู่อีหราน แต่กลับปะทะแขนที่ฉู่อีนั่วยกขึ้นมาป้องกันอย่างแรง
เท้าของเธอเหยียบลงบนแอ่งน้ำโคลนจนเสียหลัก ล้มกระแทกพื้นอย่างแรง
“พี่!”
ฉู่อีหรานรีบเข้าไปประคอง ฉู่อีนั่วใช้ฝ่ามือยันพื้นซีเมนต์ขรุขระ ผิวขาวนุ่มถูกครูดจนถลอก หัวเข่าก็ถลอกแดงเป็นแถบ
ซ่งเจียฉีไม่เพียงไม่หยุดมือ แววตายังฉายความสะใจอันบิดเบี้ยวออกมา
“ทำเป็นรักกันปานจะกลืนกินไปได้”
เธอยกเท้าขึ้น เตะไหล่ฉู่อีนั่วอย่างแรง
“ชอบออกหน้าปกป้องเธอนักใช่ไหม งั้นฉันจะให้เธอปกป้องเอง!”
ฉู่อีนั่วครางอู้อี้ ร่างล้มลงไปในแอ่งโคลนอีกครั้ง
เด็กสาวหลายคนที่อยู่ข้าง ๆ ก่อนหน้านี้ยังหัวเราะกันอยู่
พอเห็นซ่งเจียฉีลงไม้ลงมือจริง ๆ สีหน้าพวกเธอก็ซีดลงบ้าง แต่ไม่มีใครกล้าเข้าไปห้าม
“ซ่งเจียฉี เธอบ้าไปแล้วหรือไง!”
ฉู่อีหรานตาแดงก่ำ พุ่งเข้าไปกอดพี่สาว ใช้ร่างของตัวเองปกป้องเธอไว้
“แน่จริงก็ตีฉันไปด้วยเลย!”
“คิดว่าฉันไม่กล้าหรือไง?”
ซ่งเจียฉียกมือขึ้น กำลังจะกระชากฉู่อีหรานออกไปด้วย
แต่ในจังหวะนั้นเอง
เสียงข่มความโกรธเสียงหนึ่งดังมาจากมุมอาคารกีฬา
“ลองแตะพวกเธออีกทีสิ”
……
ไม่กี่นาทีก่อนหน้านั้น
เฉินโม่ถูกยามโรงเรียนขวางไว้ที่ประตู
“คนนอกเข้าโรงเรียนไม่ได้”
ยามสูงวัยผมหงอกนั่งอยู่ในห้องเวร โบกมืออย่างรำคาญผ่านกระจก
“ผมมาหาคน ฉู่อีนั่วกับฉู่อีหราน นักเรียนย้ายเข้าชั้น ม.ห้า”
“ไม่รู้จัก ให้ผู้ปกครองของพวกเธอมารับสิ”
“โทรศัพท์พวกเธอถูกยึดไว้ ผมติดต่อไม่ได้”
“งั้นพรุ่งนี้ค่อยมาใหม่”
ไม่ว่าเฉินโม่จะอธิบายอย่างไร ชายชราก็ไม่ยอมเปิดทางให้
เฉินโม่กำลังกังวลอยู่แล้ว จึงไม่อยากเสียเวลาต่อ เขาล้วงธนบัตรใบละร้อยออกมาสามใบจากกระเป๋าสตางค์ วางไว้ตรงหน้าต่างห้องเวร
“คุณลุง ผมเข้าไปตามคนก่อน ถ้ามีปัญหาอะไร ผมรับผิดชอบเอง”
ยามมองธนบัตรสามใบนั้น สีหน้าพลันลังเลขึ้นมา
สุดท้ายเขามองซ้ายมองขวา รีบเก็บเงินใส่ลิ้นชักแล้วเปิดประตูด้านข้าง
“รีบไปล่ะ อย่าให้ใครเห็น ถ้ามีคนถามก็บอกว่าอาจารย์ให้เข้ามา”
เฉินโม่ไม่ตอบ รีบเดินเข้าไปในโรงเรียน
พื้นที่ของโรงเรียนมัธยมทดลองมิงเต๋อไม่กว้างนัก