บ้านเลขที่ 16 กวนหลานอวี่จิง
หลิวซินแทบจะพุ่งเข้ามาในบ้าน ตามหลังมาด้วยเหลาซานและรองประธานบริษัทเหมืองซิงซินอีกคนหนึ่ง
ใบหน้าของหลิวซินเขียวคล้ำ แววตายังคุกรุ่นด้วยโทสะ
หลินว่านมาถึงก่อนแล้ว
บนโต๊ะมีเอกสารชุดหนึ่งที่เพิ่งรวบรวมขึ้นมาอย่างเร่งด่วน
“คุณเฉิน คนเจ็บถูกส่งไปโรงพยาบาลในเมืองเอกมณฑลแล้วครับ”
“รองประธานที่นำทีมไปซี่โครงร้าวเล็กน้อย ส่วนฝ่ายกฎหมายสองคน คนหนึ่งกระดูกสันจมูกหัก อีกคนเนื้อเยื่ออ่อนฟกช้ำครับ”
“อีกฝ่ายแย่งเอกสารคัดกรองกิจการของเหมืองหงไท่ ตารางเสนอราคาซื้อกิจการเบื้องต้น สำเนาสิทธิเหมือง และบันทึกการเจรจาบางส่วนไปครับ”
เฉินโม่นั่งอยู่บนโซฟา สีหน้าสงบนิ่ง
“แจ้งตำรวจหรือยัง”
“แจ้งแล้วครับ”
หลินว่านกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาเล็กน้อย “สถานีตำรวจท้องถิ่นอำเภอเป่ยเหอสอบปากคำไว้แล้ว แต่ท่าทีขอไปทีมาก บอกว่าช่วงตรุษจีนกำลังขาดแคลนกำลังตำรวจ จะเริ่มสืบสวนก่อนค่ะ”
หลิวซินชกโต๊ะดังปัง
“สืบสวนบ้าอะไร!”
“พนักงานต้อนรับของโรงแรมก็บอกแล้วว่าพวกนั้นทักทายเจ้าของก่อนเข้ามา เห็นชัด ๆ ว่าเป็นคนท้องถิ่น”
“สถานีตำรวจจะไม่รู้ได้ยังไงว่าใครเป็นคนทำ”
เฉินโม่ไม่ได้ตำหนิเขา
หลิวซินอาจจะใจร้อนไปบ้าง แต่คราวนี้เขาวิเคราะห์ไม่ผิด
การจะบุกเข้าไปเตะประตูลงมือในโรงแรมธุรกิจ แถมยังชิงเอกสารแล้วหนีไปได้อย่างลอยนวล หากไม่มีเส้นสายในท้องถิ่นคอยหนุนหลัง ย่อมทำได้ไม่ราบรื่นขนาดนี้