เช้าวันรุ่งขึ้น
เฉินโม่ทักทายเหลียงจวิ้นเชิงแล้วก็ขับรถไปยังบ้านพักของคณะกรรมการพรรคมณฑล
บริเวณบ้านพักเงียบสงบร่มรื่น ทางเข้าเข้มงวด มีเจ้าหน้าที่คอยยืนเฝ้าประตู ต้นไม้ในบริเวณสูงใหญ่ พอมองเห็นการตกแต่งรับเทศกาลตรุษจีนอยู่ราง ๆ ประณีตแต่ไม่เอิกเกริก
เฉินโม่ไม่ได้พาคนไปมาก มีแค่โจวเจิ้นเป็นคนขับรถ และฉินเฟิงติดตามมาด้วย
เหลียงจวิ้นเชิงมารออยู่หน้าประตูตั้งแต่เช้า
พอเห็นเฉินโม่ลงจากรถ เขาก็รีบยิ้มเดินเข้ามาต้อนรับ
“พี่โม่ สวัสดีปีใหม่ครับ”
“จวิ้นเชิง สวัสดีปีใหม่”
เฉินโม่หยิบกล่องของขวัญสองสามกล่องออกจากรถ
ล้วนเป็นชาธรรมดากับของฝากจากเจียงเฉิง ราคาไม่แพง แต่เหมาะสมมาก
เหลียงจวิ้นเชิงมองแวบหนึ่ง ในแววตากลับมีความชื่นชมเพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน
ของขวัญแบบนี้ให้ได้พอดี ไม่ดูขัดสนและไม่ล้ำเส้น
ด้วยฐานะของเฉินโม่ในตอนนี้ ถ้าให้ของแพงเกินไปกลับจะดูไม่รู้จักกาลเทศะ
“พ่อผมรอคุณอยู่ในห้องหนังสือ” เหลียงจวิ้นเชิงพูดเสียงเบา “พอได้ยินว่าคุณจะมา ท่านก็เลื่อนกำหนดการช่วงเช้าออกไปครึ่งชั่วโมง”
เฉินโม่ยิ้ม “ผู้ว่าการมณฑลเหลียงเกรงใจเกินไปแล้ว”
เหลียงจวิ้นเชิงมองเขา ก่อนจะลดเสียงลงกะทันหัน “พี่โม่ เมื่อวานพ่อผมยังบอกเลยว่า ท่านสนใจแผนพัฒนาอุตสาหกรรมของเจียงเฉิงมาก”
แววตาเฉินโม่ไหววูบเล็กน้อย ดูท่าว่าวันนี้คงไม่เสียเที่ยว
ในห้องหนังสือ
เหลียงเหวินยวนสวมเสื้อไหมพรมสีเข้ม กำลังอ่านเอกสารอยู่
พอเห็นเฉินโม่เข้ามา เขาก็วางเอกสารในมือลง แล้วลุกขึ้นยืนพร้อมรอยยิ้ม
“เสี่ยวเฉินมาแล้ว”
“ผู้ว่าการมณฑลเหลียง สวัสดีปีใหม่ครับ”
“นั่งสิ”
เหลียงเหวินยวนไม่ได้วางท่า ทั้งยังรินชาให้เขาด้วยตัวเอง
“ช่วงตรุษจีนยังอุตส่าห์เดินทางมาเมืองเอกมณฑลโดยเฉพาะ มีน้ำใจจริง ๆ”
“ผมควรมาเยี่ยมท่านตั้งนานแล้ว” เฉินโม่นั่งลงก่อนเอ่ยขึ้น “เรื่องเหมืองทองคำที่เจียงเฉิงก่อนหน้านี้ ต้องขอบคุณผู้ว่าการมณฑลเหลียงที่ช่วยให้ความเป็นธรรม ผมจำเรื่องนี้ไว้เสมอ”
เหลียงเหวินยวนโบกมือ
“ผมแค่ทำให้เรื่องกลับเข้าสู่แนวทางที่ควรจะเป็น แต่คนที่ทำให้ผมประหลาดใจจริง ๆ คือคุณต่างหาก”
เขามองเด็กหนุ่มตรงหน้า จนถึงตอนนี้เขาถึงเพิ่งตระหนักว่า คำว่า ‘ยังหนุ่ม’ นั้นมีน้ำหนักมากแค่ไหน