เช้าวันรุ่งขึ้น
หอพักนักศึกษาหญิง มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีจิงตู้
ที่นอนของเหวินจื้อเชี่ยเรียบร้อยเป็นระเบียบ เห็นได้ชัดว่าเมื่อคืนไม่มีใครมานอน
เฉินจิ้งนั่งอยู่ริมเตียง มองที่นอนว่าง ๆ สีหน้าซับซ้อนขึ้นเรื่อย ๆ
เมื่อคืนเธอตั้งใจเว้นพื้นที่ให้ทั้งสองคน
แต่เธอไม่คิดเลยว่าน้องชายแท้ ๆ ของตัวเองจะลงมือเร็วขนาดนี้ ถึงกับพาคนไปค้างข้างนอกเสียแล้ว
เฉินจิ้งหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา โทรหาเหวินจื้อเชี่ยสองครั้ง
ไม่มีใครรับสาย
พอโทรครั้งที่สาม ในที่สุดก็มีคนรับ
แต่เสียงที่ดังมาจากปลายสายกลับเป็นเสียงของเฉินโม่
“พี่ครับ”
เฉินจิ้งลุกพรวดจากเตียง เสียงสูงขึ้นทันที “เฉินโม่?! ทำไมนายเป็นคนรับสาย? จือเซี่ยอยู่ไหน?!”
เฉินโม่เหลือบมองคนข้างกาย
ม่านในห้องพักโรงแรมปิดไม่สนิท แสงเช้าส่องลอดช่องว่างเข้ามา
เหวินจื้อเชี่ยเพิ่งถูกเสียงโทรศัพท์ที่ดังรัวปลุกให้ตื่น เส้นผมยาวสีดำขลับกระเซิงแผ่กระจายบนหมอนหนังแท้ ไหล่ขาวนวลเผยให้เห็นเล็กน้อย
พอได้ยินเสียงตะโกนของเฉินจิ้งดังมาจากลำโพงโทรศัพท์ ร่างทั้งร่างก็แข็งค้างอยู่ใต้ผ้าห่ม อายจนลำคอแดงก่ำ
เฉินโม่เอื้อมมือไปจัดชายผ้าห่มให้เธอ ก่อนจะพูดกับปลายสาย
“อยู่ข้าง ๆ ผมครับ”
ปลายสายเงียบไปหลายวินาทีเต็ม
“ทำไมเธอถึงอยู่ข้างนาย?”
เฉินโม่ไม่อ้อมค้อม