รอยยิ้มตรงมุมปากของเขาเย็นชาลงจนหมดสิ้น แววตาที่เดิมมีแววหยอกล้ออยู่บ้างพลันเปลี่ยนเป็นดุดันอำมหิต
ในเมืองเอกมณฑล ด้วยตำแหน่งของพ่อและเงินทุนเบื้องหลังแม่ของเขา มีเจ้าของธุรกิจเอกชนที่มีทรัพย์สินเกินร้อยล้านไม่รู้กี่คน พอเห็นหน้าเขาก็ต้องก้มหัวประจบสอพลอ ยื่นบุหรี่รินเหล้าให้
การตั้งราคาสินทรัพย์ไว้สามร้อยล้านของเขาถือเป็นการแสดงความจริงใจอย่างเต็มที่แล้ว แถมยังควักเงินลงทุนเองอีกหนึ่งร้อยล้าน ไม่ใช่ว่าจะมาเอาของฟรีเสียหน่อย
ที่เขาคาดไม่ถึงคือ ผู้หญิงที่ดูอ่อนโยนบอบบางคนนี้จะปฏิเสธอย่างเด็ดขาด แถมไม่ไว้หน้าเขาแม้แต่น้อย
“คุณหลิน” เจ้าฉีหมิงเอนตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย น้ำเสียงทุ้มต่ำ “คนหนุ่มสาวมีความทะนงตัวก็เป็นเรื่องดี แต่ถ้าทะนงเกินไปก็แปลว่าไม่รู้เรื่อง คุณคิดว่าถ้าไม่มีหนังสือตราสั่งจากทางจังหวัด เหมืองของพวกคุณจะเปิดทำการได้อย่างราบรื่นกี่วัน? วันนี้ทีมธรณีวิทยาเข้าพื้นที่ได้ พรุ่งนี้กรมสิ่งแวดล้อมประจำมณฑล กรมความปลอดภัยในการทำงาน หรือแม้แต่กรมทรัพยากรธรรมชาติประจำมณฑล แค่หน่วยไหนสักหน่วยลงมาตรวจสอบร่วมกัน หาดหินโกร๋นแห่งนี้ก็ต้องกลายเป็นพื้นที่รกร้างอีกครั้ง”
หลิวซินที่นั่งอยู่เบาะหน้ากำหมัดแน่นทันที คำพูดของเจ้าฉีหมิงกระทบใจเขาอย่างยิ่ง เขาฝ่าฟันคลุกคลีอยู่ในวงการเหมืองแร่มาหลายปีกว่าจะก่อตั้งหลงซินขึ้นมาได้ บทเรียนที่ใหญ่ที่สุดก็คือ พลเมืองไม่ควรต่อสู้กับราชการ
เขาอยากพูดอะไรสักอย่างเพื่อคลี่คลายบรรยากาศ แต่ตัวเองก็กลืนความคับแค้นนี้ลงไปไม่ไหว อีกอย่างเขาถือหุ้นในบริษัทเหมืองซิงซินแค่สามสิบเปอร์เซ็นต์ ส่วนคุณเฉินมีภูมิหลังแข็งแกร่ง คนแบบนี้ย่อมต้องให้สตาร์เชนเทคโนโลยีออกหน้ารับมือ