ภายในห้องทำงานที่ดัดแปลงจากห้องนอนใหญ่ชั้นสองของวิลล่าเลขที่ 18 ในหมู่บ้านกวนหลานอวี่จิง
หลินว่านยืนอยู่หน้าหน้าต่างบานใหญ่ มือถือกาแฟร้อนที่เพิ่งชงเสร็จไว้ในมือ
เดิมทีเธอแค่อยากอาศัยช่วงว่างไม่กี่นาที พักหายใจจากกองเอกสารโครงการตรงหน้า
แต่จู่ ๆ รถปอร์เช่ 911 สีแดงคันหนึ่งก็ค่อย ๆ แล่นออกมาจากหน้าวิลล่าเลขที่ 16
รถคันนั้นสะดุดตาเกินไป
ในสถานที่อย่างอำเภอเจียงเฉิง แทบไม่มีทางที่ใครจะมองข้ามมัน
สิ่งที่ทำให้สายตาของหลินว่านหยุดอยู่กับที่ยิ่งกว่า คือผู้หญิงที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัย
เสื้อโค้ตแคชเมียร์สีขาว ผมยาวสยายลงบนบ่า ใบหน้าด้านข้างงดงามเฉียบคม ต่อให้มองจากระยะไกล ก็ยังสัมผัสได้ถึงรัศมีความหยิ่งทะนงอันแตกต่างจากคนทั่วไป
ส่วนเฉินโม่กำลังนั่งอยู่ที่เบาะผู้โดยสารด้านหน้า
รถแล่นออกจากหมู่บ้านอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหายลับไปตรงปลายถนนที่เงียบเย็นในฤดูหนาว
นิ้วมือที่จับแก้วกาแฟของหลินว่านกระชับขึ้นเล็กน้อย
เฉินโม่บอกว่าจะไปฮ่องกง ที่แท้ก็ไปกับผู้หญิงแบบนี้นี่เอง
แน่นอนว่าเธอไม่ถึงกับไร้เดียงสาจนไปซักถามเฉินโม่เพราะเรื่องนี้
เธอรู้ดีว่าโครงการต่าง ๆ ที่ตัวเองได้สัมผัสอยู่ตอนนี้ เป็นเพียงส่วนหนึ่งของอาณาจักรที่แท้จริงของเฉินโม่เท่านั้น
แต่การเข้าใจเป็นเรื่องหนึ่ง การได้เห็นกับตาว่าเฉินโม่เดินทางไปกับผู้หญิงสวยอีกคนเป็นอีกเรื่องหนึ่ง
ในอกพลันรู้สึกขมขื่นขึ้นมาเล็กน้อย
หลินว่านก้มมองกาแฟที่ไหวกระเพื่อมอยู่ในแก้ว แล้วหัวเราะเยาะตัวเองเบา ๆ
“หลินว่าน เธอกำลังคิดอะไรอยู่เนี่ย…”
สิ่งที่เธอควรทำที่สุดในตอนนี้ ไม่ใช่คอยคาดเดาว่าผู้หญิงแบบไหนจะปรากฏตัวข้างกายเฉินโม่ แต่คือการบริหารสตาร์เชนเทคโนโลยีให้ดี และเป็นผู้ช่วยที่ไว้ใจได้ของเขา
หลินว่านกดความรู้สึกหวั่นไหวในใจลง ก่อนจะหันกลับไปที่โต๊ะทำงาน
บนโต๊ะยังมีเอกสารกองหนาวางกระจายอยู่หลายตั้ง
เมื่อโครงสร้างของสตาร์เชนเทคโนโลยีเริ่มเป็นรูปเป็นร่าง งานต่าง ๆ ก็เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ คนสิบกว่าคนที่รับเข้ามาก่อนหน้านี้รับมือไม่ไหวแล้ว ถึงเวลาต้องพิจารณาขยายทีมเพิ่ม
จากนั้นหลินว่านก็หยิบปากกาหมึกซึมขึ้นมา เขียนข้อเสนอแนะลงในเอกสารหลายฉบับทีละข้อ