ฮ่องกง ตีหนึ่ง
ลู่จิ้งอี้เลิกประชุมภายในแล้วเดินกลับห้องทำงานตามลำพัง
นอกหน้าต่างกระจก เซ็นทรัลยังคงสว่างไสว
เธอถอดรองเท้าส้นสูง แล้วเอนพิงพนักเก้าอี้อย่างเหนื่อยล้าเล็กน้อย
บนโต๊ะมีจดหมายชื่นชมที่เฉินโม่เขียนให้เธอก่อนหน้านี้วางอยู่
ตอนแรกเธอแค่รู้สึกว่ามันน่าสนใจ เลยเก็บแยกไว้ต่างหาก
แต่ตอนนี้พอกลับมาอ่านอีกครั้ง ประโยคที่ว่า “พันธมิตรเชิงกลยุทธ์ระยะยาว” กลับดูมีความหมายแตกต่างไปจากเดิมโดยสิ้นเชิง
บริษัทลงทุนฉว่างเซิงไม่ใช่แค่ลูกค้ามูลค่าหน่วยลงทุนสูงทั่วไปอีกต่อไป หลังศึกครั้งนี้ มันมีโอกาสกลายเป็นหนึ่งในสถาบันลงทุนแมโครที่ได้รับความสนใจมากที่สุดในเอเชีย
และเธอคือคนที่ได้ยืนอยู่ข้างเฉินโม่ตั้งแต่แรก ๆ
โทรศัพท์สั่นขึ้นครั้งหนึ่ง
โม่: ข้างในแมริลลินช์เป็นยังไงบ้าง
ลู่จิ้งอี้หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
พี่จิ้งอี้: มีคนอยากตรวจสอบรายการซื้อขายบางส่วนใหม่ ฉันปัดตกไปแล้ว
โม่: เหนื่อยหน่อยนะ
พี่จิ้งอี้: มีแค่สองคำอีกแล้วเหรอ
เฉินโม่: กลับไปจะเลี้ยงข้าว
ลู่จิ้งอี้มองคำตอบที่คุ้นเคยนี้แล้วอดยิ้มไม่ได้
พี่จิ้งอี้: นายติดข้าวฉันไว้เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ แล้วนะ
โม่: ค่อย ๆ คืนก็ได้
เธอจ้องคำว่า “ค่อย ๆ คืน” อยู่สองสามวินาที ความเหนื่อยล้าระหว่างคิ้วและดวงตาก็ค่อย ๆ เลือนหายไป