หนึ่งทุ่ม
คลับหยุนหู่ เมืองฉางหู
รถออดี้สีดำค่อย ๆ จอดหน้าคลับ
สวี่ชิ่งลงจากรถก่อน แล้วเดินอ้อมไปอีกฝั่งเพื่อเปิดประตูให้เฉินโม่
ตอนเฉินโม่ลงจากรถ มีคนจำนวนไม่น้อยรออยู่ตรงทางเข้าแล้ว
เหลียงจวิ้นเชิงยืนอยู่แถวหน้า ข้างกายมีผู้รับผิดชอบจากหน่วยลงทุนส่งเสริมการค้าของเมืองฉางหู และผู้จัดการคลับ
“พี่โม่”
เหลียงจวิ้นเชิงรีบเดินเข้ามาหา ยิ้มพลางยื่นมือออกไป
“ทุกคนมากันครบแล้ว รอพี่คนเดียว”
เฉินโม่จับมือกับเขา
“ผมไม่ได้มาสายใช่ไหม”
“พี่มาได้ก็ดีแล้ว”
เหลียงจวิ้นเชิงเหลือบมองสวี่ชิ่งที่อยู่ด้านหลังเฉินโม่ ไม่ได้ถามอะไรต่อ เพียงยิ้มแล้วพยักหน้าทักทาย
สวี่ชิ่งเดินตามหลังเฉินโม่ ในมือถือโทรศัพท์ของเขากับแฟ้มเอกสารบาง ๆ
เธอเปลี่ยนมาสวมกระโปรงยาวสีดำโดยเฉพาะ ทับด้วยเสื้อสูทสีอ่อน
พอเข้ามาในห้องส่วนตัว ฝีเท้าของสวี่ชิ่งก็ชะงักไปเล็กน้อย
ห้องส่วนตัวกว้างมาก
เจ้าหน้าที่ระดับสูงหลายคนที่รับผิดชอบนิคมอุตสาหกรรมยาชีววัตถุของเมืองฉางหูนั่งอยู่ใกล้ที่นั่งประธาน ส่วนอีกฝั่งมีผู้บริหารบริษัทยาหลายคนเดินทางมาจากเซี่ยงไฮ้
ทั้งกลุ่มยาหมิง หัวเฉวียนยาเย่ บริษัทเครื่องมือแพทย์สองแห่ง และบริษัทเทคโนโลยีชีวภาพในท้องถิ่นของฉางหู
หลายคนในนั้น สวี่ชิ่งเพิ่งเห็นชื่อในเอกสารเมื่อช่วงบ่าย
ถ้าอยู่ข้างนอก คนธรรมดาแทบไม่มีโอกาสได้พบปะบุคคลระดับนี้
แต่พอเฉินโม่ก้าวเข้ามา เสียงสนทนาของทุกคนที่กำลังคุยกันอยู่ก็เงียบลงแทบจะพร้อมกัน
“คุณเฉิน”
“คุณเฉิน ได้ยินชื่อมานานแล้วครับ”
“ในที่สุดคุณเฉินก็มาแล้ว”
หลายคนทยอยลุกขึ้นยืน
บางคนขยับที่นั่งให้เขา
บางคนยื่นมือมาทักทาย
สวี่ชิ่งยืนอยู่ด้านหลังเฉินโม่ มองทุกอย่างเงียบ ๆ
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า ตอนนี้เฉินโม่ยืนอยู่ในตำแหน่งไหน
เขาเพิ่งอายุสิบแปดปี
แต่ที่โต๊ะนี้ ไม่มีใครมองเขาเป็นนักเรียนที่เพิ่งสอบเข้ามหาวิทยาลัยเสร็จ
เหลียงจวิ้นเชิงแนะนำเขาให้ทุกคนรู้จัก
“คนนี้คงไม่ต้องให้ผมแนะนำแล้ว คุณเฉินแห่งสตาร์เชนเทคโนโลยี”
มีคนหัวเราะแล้วพูดว่า “ตอนนี้ในฉางหูมีใครบ้างที่ไม่รู้จักคุณเฉิน ห่วงโซ่อุตสาหกรรมวัสดุพลังงานสะอาดทางเจียงเฉิงช่วงนี้กำลังโด่งดังเลยครับ”
เฉินโม่ยิ้ม