เช้าวันรุ่งขึ้น ที่ทำการฉางหูของแฟมิลีออฟฟิศซิ่งเฉิน
สวี่ชิ่งเพิ่งส่งกำหนดการประสานงานขั้นต่อไปของกู่ยวนหาง หลัวหมิงหยวน และเฉิงไห่เฟิงออกไป โทรศัพท์ของเฉินโม่ก็สั่นขึ้นมา
ฉู่อีหราน: พี่เฉินโม่ วันนี้พวกเราปิดเทอมฤดูร้อนแล้ว พี่จะมารับพวกเราไหม?
ตามมาด้วยอีโมจิทำหน้าหงอยน่าสงสาร
เฉินโม่เหลือบมองเวลา
“เลิกเรียนกี่โมง?”
ฉู่อีหรานตอบกลับแทบจะทันที
“สี่โมง!”
เฉินโม่ยิ้ม
“รู้แล้ว รอพี่อยู่หน้าโรงเรียนนะ”
เขาเก็บโทรศัพท์ ลุกขึ้นหยิบเสื้อคลุม
สวี่ชิ่งเงยหน้าถาม “คุณเฉิน จะออกไปข้างนอกเหรอคะ?”
“ไปรับเด็กสาวสองคนฉลองปิดเทอมฤดูร้อน”
เฉินโม่กล่าวต่อ “ไม่ต้องจัดรถหลายคัน ให้โจวเจิ้นตามไปก็พอ”
“ค่ะ”
สวี่ชิ่งพยักหน้า แล้วเลื่อนกำหนดการช่วงบ่ายของเขาออกไปทั้งหมด
.............
หน้าโรงเรียนมัธยมทดลองมิงเต๋อ มีรถลีมูฟสีดำจอดอยู่ริมถนน
เฉินโม่ยืนพิงประตูรถ ก้มมองโทรศัพท์
ไม่นานก็มีเสียงใสดังก้องมาจากหน้าโรงเรียน
“พี่เฉินโม่!”
ฉู่อีหรานสะพายกระเป๋านักเรียน วิ่งออกมาเหมือนสายลม
ฉู่อีนั่วเดินตามหลังมา มือหนึ่งถือแก้วน้ำของน้องสาว ใบหน้าเปื้อนยิ้ม
เฉินโม่เห็นสองพี่น้องก็ยิ้มออกมา ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก ฉู่อีหรานก็พุ่งเข้าหาเขาโดยไม่หยุดฝีเท้า
กลิ่นหอมอ่อน ๆ โชยมา เฉินโม่ถูกชนจนถอยหลังไปครึ่งก้าว เขายกมือประคองไหล่เธอ พลางขยี้หัวอย่างเอือมระอาเล็กน้อย
“โตขนาดนี้แล้ว ยังพุ่งใส่คนเหมือนปืนใหญ่จิ๋ว ไม่กลัวเพื่อนเห็นแล้วหัวเราะหรือไง?”
“เห็นก็เห็นสิ หนูไม่สนใจหรอก!”
ฉู่อีหรานเงยหน้าขึ้นจากอ้อมแขนเขา ดวงตากลมโตโค้งเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว บนหน้าผากมีเหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ผุดอยู่ “พี่เฉินโม่ไม่ได้มาหาพวกเราตั้งนานแล้ว ลืมพวกเราไปแล้วหรือเปล่า?”