เช้าวันที่สาม
หมู่บ้านพักตากอากาศกวนหลานอวี่จิง
รถปอร์เช่ 911 สีแดงคันหนึ่งแล่นเข้ามาช้า ๆ ตามถนนลาดยางที่สะอาดเอี่ยม
ในอำเภอเล็ก ๆ แห่งนี้ แค่เบนซ์รุ่น S ก็สะดุดตาพอแล้ว
ส่วนปอร์เช่คันนี้ที่ทั้งหรูหราและสีสันฉูดฉาด ยิ่งดึงดูดสายตาของยามหน้าประตูและผู้คนที่ผ่านไปมาได้ในทันที
ในที่สุด รถก็จอดลงหน้าบ้านเลขที่ 16
ประตูรถเปิดออก รองเท้าส้นสูงเรียวสีขาวคู่หนึ่งก้าวลงมาแตะพื้น
หญิงสาวที่ลงจากรถสวมเสื้อโค้ตตัวยาวและปล่อยผมยาวสลวย แม้จะเลือกสวมเพียงสีขาวเรียบสะอาดกับสีเทาเข้ม แต่ใบหน้ากลับงดงามโดดเด่นอย่างยิ่ง
สันคิ้วของเธอสูง หางตาเชิดขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากสีจางจนแทบไร้สีเม้มแน่น ทำให้ผมดำขลับที่นุ่มสลวยดูมีประกายคมกริบขึ้นมา
เธอยืนอยู่ตรงนั้น ราวกับมีเส้นแบ่งที่มองไม่เห็นล้อมรอบตัว
ต่างจากความงามแบบสาวทำงานที่ทั้งฉลาดสง่างามและมีเสน่ห์ของหลินว่านโดยสิ้นเชิง หญิงสาวคนนี้เหมือนกระบี่เรียวที่ซ่อนอยู่ในฝักผ้าแพร—ภายนอกงดงามสง่า แต่แฝงคมไว้ภายใน
เธอยืนอยู่หน้าบ้าน เงยหน้ามองบ้านพักระดับท็อปของอำเภอเจียงเฉิงหลังนี้ แววประหลาดใจวาบขึ้นในดวงตา
นี่คือที่อยู่ของลูกค้าปริศนาที่กวาดเงินไปกว่าสี่ร้อยล้านดอลลาร์จากตลาดน้ำมันดิบกับตลาดรูเบิลในเวลาเพียงครึ่งเดือนงั้นหรือ?
อำเภอเจียงเฉิง
อำเภอเล็ก ๆ ที่ก่อนหน้านี้เธอไม่เคยแม้แต่ได้ยินชื่อ
จนถึงตอนนี้ ลู่จิ้งอี้ก็ยังรู้สึกว่าเรื่องนี้ช่างเหลือเชื่ออยู่ดี
เธอได้ยินเรื่องผลงานของเฉินโม่จากสำนักงานใหญ่ฝ่ายลงทุนแมริลลินช์ประเทศจีน
ตอนแรกเธอคิดว่านี่เป็นเพียงบัญชีตัวแทนที่กลุ่มทุนลับแห่งหนึ่งดันออกมาอยู่เบื้องหน้า
แต่หลังจากตรวจสอบเส้นทางการซื้อขายภายในแล้ว เธอถึงพบว่าคำสั่งซื้อขายทั้งหมดมาจากคนคนเดียว