ตีสามยี่สิบนาที
เฉินโม่นั่งมองโทรศัพท์เงียบ ๆ เขารู้ว่าอีกไม่นานจะมีสายโทรเข้ามา
421,600,000 ดอลลาร์สหรัฐ
เงินก้อนนี้ใหญ่เกินไปแล้ว
ใหญ่จนไม่เหมาะจะปล่อยให้นอนอยู่ในบัญชีนอกชายฝั่งของแมริลลินช์ต่อไป
ถ้าเป็นเงินหลายสิบล้านดอลลาร์ ก็ยังนับได้ว่าเป็นผลงานของอัจฉริยะนักเทรดสายบุก
แต่เงินกว่าสี่ร้อยล้านดอลลาร์มากพอจะทำให้ทั้งฝ่ายธนาคารส่วนบุคคลเอเชียแปซิฟิก ฝ่ายกำกับดูแล ฝ่ายบริหารความเสี่ยง ไปจนถึงผู้บริหารบางคนที่สำนักงานใหญ่ในนิวยอร์ก หันมาสนใจพร้อมกัน
แล้วก็เป็นอย่างที่คิด
ราวสิบนาทีต่อมา โทรศัพท์จากต่างประเทศก็ดังขึ้น
เฉินโม่กดรับสาย
ปลายสายเป็นเสียงชายวัยกลางคนที่พยายามควบคุมน้ำเสียงอย่างยิ่ง แต่ก็ยังฟังออกว่ากำลังตื่นตะลึงอยู่
“คุณเฉิน สวัสดีครับ ผมจอน ลี กรรมการบริหารฝ่ายบริหารความมั่งคั่งส่วนบุคคลประจำภูมิภาคเอเชียแปซิฟิกของแมริลลินช์ คุณเรียกผมว่าหลี่หลินก็ได้ ก่อนอื่นขอแสดงความยินดีด้วยครับ ดีลคืนนี้ของคุณเรียกได้ว่าสมบูรณ์แบบจริง ๆ”
“ขอบคุณครับ” เฉินโม่ตอบอย่างสงบ
หลี่หลินเว้นจังหวะครึ่งวินาที ก่อนพูดต่อว่า “คุณเฉิน สินทรัพย์ในบัญชีนอกชายฝั่งของคุณมีมูลค่าเกินสี่ร้อยล้านดอลลาร์อย่างเป็นทางการแล้ว ตามขั้นตอนภายใน บัญชีของคุณจะได้รับการยกระดับเป็นลูกค้ามั่งคั่งสูงพิเศษระดับสูงสุดโดยอัตโนมัติ ขณะเดียวกัน ฝ่ายกำกับดูแลจำเป็นต้องตรวจสอบการเปลี่ยนแปลงของเงินทุนในคืนนี้ตามขั้นตอนปกติครับ”
มาแล้วสินะ
เฉินโม่ไม่ได้แปลกใจ
เงินทุนระดับนี้เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ถ้าแมริลลินช์ไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลยต่างหากถึงจะผิดปกติ
“ต้องให้ผมส่งอะไรบ้างครับ” เฉินโม่ถาม
“หลัก ๆ คือเอกสารแสดงเส้นทางการซื้อขายทั้งหมดครับ” น้ำเสียงของหลี่หลินแสดงความเคารพมากขึ้น “รวมถึงบันทึกการขายชอร์ตน้ำมัน WTI ก่อนหน้านี้ รายละเอียดการเปิดสถานะและปิดสถานะของสัญญาฟอร์เวิร์ดรูเบิล หลักฐานแหล่งที่มาของเงินวางประกัน และเอกสารผู้รับผลประโยชน์ของโครงสร้างทรัสต์นอกชายฝั่งที่คุณใช้อยู่ในปัจจุบันครับ”