ยามพลบค่ำ เฉินโม่กลับถึงอำเภอเจียงเฉิง
เฉินโม่พาฉู่อีนั่วกับฉู่อีหรานไปส่งที่บ้านก่อน ตอนใกล้ลงจากรถ ฉู่อีหรานยังกอดโทรศัพท์ทดสอบไว้แน่นไม่ยอมปล่อย
“พี่เฉินโม่ โทรศัพท์เครื่องนี้ให้หนูเก็บไว้ก่อนได้ไหมคะ”
“ไม่ได้ ข้างในมีโปรแกรมสำหรับทดสอบภายใน”
“หนูรับรองว่าจะไม่ให้คนอื่นดูค่ะ”
“พอได้รหัสเชิญแล้ว ฉันจะให้เธออีกเครื่อง”
“งั้นพี่ห้ามผิดคำนะคะ”
ฉู่อีหรานส่งโทรศัพท์คืนให้เขาอย่างอาลัยอาวรณ์
ฉู่อีนั่วยืนอยู่ข้างประตูรถ เอ่ยถามเสียงเบาว่า “พี่เฉินโม่ วันส่งท้ายปีเก่าพี่กับครอบครัวยังอยู่บ้านใหม่กันใช่ไหมคะ”
“อืม”
“งั้นวันนั้นหนูกับอีหรานจะไปอวยพรปีใหม่คุณลุงคุณป้านะคะ”
“ยินดีต้อนรับเสมอ”
เมื่อได้ยินคำตอบ ทั้งสองพี่น้องจึงลงจากรถอย่างพอใจ
เฉินโม่มองส่งพวกเธอจนเดินเข้าไปในอาคารที่พักพนักงาน จากนั้นจึงบอกโจวเจิ้นให้ขับรถไปยังกวนหลานอวี่จิง
เหลือเวลาอีกเพียงสามวันก็จะถึงวันส่งท้ายปีเก่า พนักงานส่วนใหญ่ของสตาร์เชนเทคโนโลยีหยุดพักกันแล้ว
วิลล่าหมายเลข 18 ซึ่งปกติสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ ตอนนี้เหลือเพียงไม่กี่ดวงที่ยังเปิดอยู่
เฉินโม่ผลักประตูใหญ่เข้าไป พื้นที่ทำงานเงียบกว่าปกติมาก
โต๊ะทำงานกว่าสามสิบตัวส่วนใหญ่ถูกปล่อยว่าง
โต๊ะทำงานทุกตัวถูกเก็บกวาดเรียบร้อยสะอาดสะอ้าน ข้างจอคอมพิวเตอร์หลายเครื่องยังติดสติกเกอร์สีแดงที่เขียนว่า “สุขสันต์วันปีใหม่” ส่วนมุมห้องมีกล่องของขวัญปีใหม่ที่บริษัทจัดเตรียมไว้ให้พนักงานทุกคนวางอยู่
นอกจากโบนัสปลายปีหนึ่งแสนหยวนแล้ว หลินว่านยังเตรียมข้าวสาร น้ำมัน ผลไม้ และของฝากจากบ้านเกิดให้พนักงานแต่ละคนอย่างใส่ใจ
พนักงานหนุ่มสาวไม่กี่คนยังคงนั่งทำงานอยู่หน้าคอมพิวเตอร์
ฝ่ายการเงินกำลังตรวจสอบเอกสารการเพิ่มทุนของบริษัทเหมืองซิงซิน
ส่วนฝ่ายกฎหมายกำลังจัดการสัญญาซื้อกิจการของกลุ่มหลงซิน
เมื่อเห็นเฉินโม่เดินเข้ามา ทุกคนต่างลุกขึ้นยืน
“คุณเฉินครับ”
“ทำไมยังไม่กลับบ้านกันอีก”
พนักงานฝ่ายการเงินหนุ่มสวมแว่นยิ้มตอบว่า “ผมจองตั๋วรถกลับเมืองเอกมณฑลไว้พรุ่งนี้ครับ คุณหลินบอกว่าถ้าอยู่ทำงานล่วงเวลาจะได้ค่าแรงสามเท่า พวกเราเลยว่าจะจัดการงานที่ค้างให้เสร็จก่อนแล้วค่อยกลับครับ”