เมื่อเสียงกริ่งหมดเวลาสอบวิชาสุดท้ายดังขึ้น การสอบประจำเดือนครั้งสุดท้ายก่อนสอบเข้ามหาวิทยาลัยของมัธยมหนึ่งประจำอำเภอก็สิ้นสุดลง
บางคนฟุบอยู่บนโต๊ะพลางถอนหายใจยาว บางคนก็เริ่มเทียบคำตอบกันแล้ว
“ข้อสุดท้ายของปรนัยคณิตศาสตร์ นายเลือกข้อไหน”
“เลือกซีหมดเลย!”
“ข้อย่อยที่สองของโจทย์ใหญ่ฟิสิกส์ตอบเท่าไหร่”
“อย่าถาม ถ้าถามก็คือทำไม่ได้”
“ข้อสอบเติมคำภาษาอังกฤษมีหลุมพรางไหม”
“ฉันว่ามีแต่หลุมพรางทั้งข้อสอบเลย”
เฉินโม่เก็บเครื่องเขียน ไม่ได้เข้าไปร่วมวงสนทนา
การสอบประจำเดือนครั้งสุดท้ายก่อนสอบเข้ามหาวิทยาลัย สำหรับหลายคนแล้วเหมือนคำพิพากษาที่มาถึงก่อนเวลา
แต่สำหรับเขา มันเป็นเพียงการกลับมาใช้ชีวิตในโรงเรียนชั่วครู่เท่านั้น
ที่นี่ต่างหาก เขาถึงจะสัมผัสได้อย่างเต็มที่ถึงวัยเยาว์อันงดงามของตัวเองในตอนนี้
ตอนเดินออกจากห้องสอบ ทางเดินก็มีคนเบียดเสียดกันเต็มไปหมดแล้ว
หลิวเจี้ยนกั๋วยืนอยู่หน้าห้องทำงาน พอเห็นเฉินโม่ก็เรียกเขา
“เฉินโม่”
เฉินโม่หยุดเดิน
“ครูหลิว”
“สอบเป็นยังไงบ้าง”
“ครูรู้อยู่แล้ว ยังจะถามอีก”
หลิวเจี้ยนกั๋วถึงกับพูดไม่ออก มองเขาอยู่สองวินาทีโดยไม่พูดอะไร
นักเรียนสองสามคนข้าง ๆ ได้ยินแล้วอดหัวเราะไม่ได้
จากนั้นหลิวเจี้ยนกั๋วก็โบกมือ
“เอาละ ฉันคุมแกไม่อยู่แล้ว กลับไปพักผ่อนให้ดี ช่วงเดือนกว่า ๆ ที่เหลือ อย่าเครียดเกินไป แต่ก็อย่าหย่อนเกินไปล่ะ”
“รู้แล้วครับ”
“อีกอย่าง”
หลิวเจี้ยนกั๋วลดเสียงลง
“ช่วงนี้มีสื่อบางสำนักมาสอบถามเรื่องนายแถวหน้าโรงเรียน ทางโรงเรียนกันพวกนั้นไว้แล้ว นายเองก็ระวังตัวหน่อย”
เฉินโม่พยักหน้า
“รบกวนครูแล้วครับ”
“ไม่ต้องมาพูดแบบนั้น”
หลิวเจี้ยนกั๋วตบบ่าเขาเบา ๆ
“ถ้านายคิดว่ารบกวนฉันจริง สอบเข้ามหาวิทยาลัยก็สอบให้ได้ตัวเก่งอันดับหนึ่งของมณฑลกลับมาให้ฉันดูสิ”
เฉินโม่มองเขา
“งั้นผมจะพยายามครับ”
“เจ้าหนูตัวแสบ”
หลิวเจี้ยนกั๋วพูดกลั้วหัวเราะ ก่อนหันกลับเข้าไปในห้องทำงาน
เฉินโม่สะพายกระเป๋าเดินลงบันไดไป