หลังส่งซูชิงเหยียนกลับไปแล้ว เฉินโม่ไม่ได้กลับบ้านทันที แต่ให้โจวเจิ้นขับรถไปกวนหลานอวี่จิง
ไฟถนนในหมู่บ้านพักตากอากาศส่องสว่างเงียบ ๆ ลมกลางคืนพัดผิวน้ำในทะเลสาบจนเกิดระลอกคลื่นเล็ก ๆ
ตอนขับผ่านเขตสำนักงานของสตาร์เชนเทคโนโลยี เฉินโม่ก็สังเกตเห็นโดยไม่คาดคิดว่าไฟชั้นสองของวิลล่าหมายเลข 18 ยังสว่างอยู่
เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย
“จอดรถ”
โจวเจิ้นรีบจอดรถข้างทางทันที
“คุณเฉินครับ?”
“ฉันเข้าไปดูหน่อย”
เฉินโม่ผลักประตูลงจากรถ
พนักงานของสตาร์เชนเทคโนโลยีกลับกันหมดแล้ว
พื้นที่สำนักงานชั้นหนึ่งเหลือเพียงไฟดวงเล็ก ๆ ไม่กี่ดวง บนโต๊ะทำงานมีแฟ้มเอกสารกับแก้วกาแฟวางกระจัดกระจาย
ระหว่างเดินขึ้นชั้นบน เฉินโม่ได้ยินเสียงหลินว่านพูดเบา ๆ แว่วมา
“แม่คะ ช่วงนี้หนูยุ่งจริง ๆ ค่ะ”
“หนูรู้ค่ะ แต่ตอนนี้หนูยังไม่มีอารมณ์คิดเรื่องนี้”
ไม่รู้ว่าปลายสายพูดอะไร
หลินว่านเงียบไปหลายวินาที
พอเธอพูดอีกครั้ง น้ำเสียงก็ฟังดูเหนื่อยล้าขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
“หนูไม่ได้ไม่คิดเรื่องแต่งงานนะคะ”
“แค่ตอนนี้ยังไม่อยากไปดูตัว”
“อย่าแนะนำใครให้หนูอีกเลยนะคะ”
เฉินโม่ยืนอยู่นอกประตู ใช้นิ้วเคาะบานประตูเบา ๆ สองครั้ง
เสียงพูดคุยด้านในหยุดลงทันที
ผ่านไปสองวินาที หลินว่านก็พูดว่า “เข้ามาค่ะ”
เฉินโม่ผลักประตูเข้าไป
หลินว่านยืนอยู่ข้างโต๊ะทำงาน โทรศัพท์ยังแนบหูอยู่
เมื่อเห็นว่าเป็นเขา แววตาของเธอก็ไหววูบไปชั่วขณะ
“แม่คะ ทางนี้ยังมีธุระ หนูวางก่อนนะคะ”
เธอไม่รอให้ปลายสายพูดต่อ กดตัดสายทันที