“พี่สะใภ้รอง เป็นความผิดของฉันเอง” ฮั๋วเสี่ยวถิงพูด “ฉันเห็นหญ้าหมูตรงเชิงเนินขึ้นงามดี ก็เลยลงไปเก็บ
ไม่ทันเห็นฮั๋วกวงเดินมา ทำให้ยานยานของเราถูกคนรังแก!”
เซี่ยหงอิ้งส่ายหน้า “จะโทษเธอได้ยังไง”
ฮั๋วหนานซวินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ พูดว่า “ผมจะกลับไปช่วยเสี่ยวถิงย้ายเตียงก่อน ผมพายานยานกลับไปด้วย เดี๋ยวผมดูแลเธอเอง คุณวางใจได้”
เซี่ยหงอิ้งไม่พูดอะไร
หลังฮั๋วหนานซวินกลับไป เซี่ยหงอิ้งก็ถามฮั๋วเสี่ยวถิงว่า “เสี่ยวถิง เธอสนิทกับฮั๋วกัง เธอคิดว่าเขาเป็นคนประเภทที่จะพูดจาเหน็บแนมคนอื่นโดยไม่มีเหตุผล หรือถึงขั้นทำร้ายคนอื่นไหม”
ฮั๋วเสี่ยวถิงตอบว่า “พี่กังเป็นคนใจร้อนจริง แต่เขาก็เป็นคนปกตินะ ไม่มีทางหาเรื่องใครโดยไม่มีเหตุผลหรอก”
เซี่ยหงอิ้งถาม “แล้วทำไมเขาถึงหาเรื่องฉันล่ะ”
ฮั๋วเสี่ยวถิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดออกมาว่า “ท่าทางของเขาเมื่อกี้ทำให้ฉันนึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้กะทันหัน……”
เซี่ยหงอิ้งถาม “เรื่องอะไรเหรอ”
ฮั๋วเสี่ยวถิงเล่าว่า “มีครั้งหนึ่งตอนอยู่บนถนน ฉันเห็นเขาเหมือนกำลังสะกดรอยตามเธอ!
ตอนนั้นฉันถามว่าเขาทำอะไร เขาบอกว่าเห็นขโมยคนหนึ่งเดินตามเธอมา เขาก็เลยตามมาดู
ฉันถามว่าขโมยอยู่ไหน เขาบอกว่าเพราะฉันไปขัดจังหวะ ทำให้ขโมยตกใจหนีไปแล้ว
เขายังบอกไม่ให้ฉันเล่าให้เธอฟัง แล้วก็ห้ามบอกใครด้วย บอกว่าพี่ชายฉันก็ไม่อยู่บ้าน ผู้ชายตัวโต ๆ อย่างเขาแอบสะกดรอยตามเธอ เดี๋ยวจะมีคนเอาไปพูดนินทา”
เซี่ยหงอิ้งขมวดคิ้ว “เรื่องเกิดขึ้นเมื่อไหร่”