วันรุ่งขึ้น ฮั๋วกังกับพ่อเตรียมแผ่นหินสำหรับทำแท่นซักผ้าให้หลูชิงโยวไว้เรียบร้อย ตั้งแต่เช้าตรู่ ตอนที่ดวงอาทิตย์ยังไม่ขึ้นและอากาศยังไม่ร้อนนัก ก็เรียกฮั๋วหนานซวินกับหวังเต๋อหัวมาช่วยกันยกแผ่นหิน
การปูพื้นกับทำแท่นซักผ้าต้องใช้แผ่นหินกว่ายี่สิบแผ่น ระยะทางไปกลับก็ไกลอยู่ ฮั๋วกังกับพ่อ ฮั๋วหนานซวิน และหวังเต๋อหัวทั้งสี่คนช่วยกันยกทีละเที่ยว จนเกือบสิบโมงก็ยังยกไม่เสร็จ
แดดช่วงนี้ร้อนแผดเผา ทุกคนเหงื่อไหลท่วมตัว
หวังเต๋อหัวร้อนจนทนไม่ไหว จึงตะโกนว่า “พี่สะใภ้! พี่สะใภ้!”
“เอ๊ะ!”
“มาแล้ว!”
เซี่ยหงอิ้งกับหลูชิงโยว สะใภ้ทั้งสองคนขานรับพร้อมกัน แล้วออกมายืนที่หน้าประตู
เซี่ยหงอิ้งผูกผ้ากันเปื้อน สวมรองเท้าผ้าที่ทำเอง กำลังทำความสะอาดเตา ผ้ากันเปื้อนกับแขนเสื้อมีเขม่าดำเปื้อนอยู่บ้าง
ส่วนหลูชิงโยวสวมชุดกระโปรงแขนพองกับรองเท้าแตะมีส้น ดูสูงสง่า ทั้งตัวขาวผ่องราวกับเปล่งประกาย
เมื่อเห็นการแต่งกายของเซี่ยหงอิ้ง แววเยาะหยันก็วาบผ่านดวงตาของหลูชิงโยว นางถามว่า “เต๋อหัว เรียกพี่สะใภ้คนไหนหรือ?”
หวังเต๋อหัวตอบว่า “ผมเรียกพี่หงอิ้งครับ! พี่หงอิ้ง ช่วยต้มซุปถั่วเขียวให้พวกเราหน่อยได้ไหมครับ? ร้อนจะตายอยู่แล้ว!”
หลายปีก่อน ตอนที่เขามาช่วยเซี่ยหงอิ้งเก็บเกี่ยวข้าวฤดูใบไม้ร่วง เซี่ยหงอิ้งเคยต้มซุปถั่วเขียวให้เขาดื่ม รสชาติชื่นใจเย็นสดชื่น ความร้อนอบอ้าวหายไปหมด แถมยังสบายท้องอีกด้วย พอถึงหน้าร้อนทีไรเขาก็คิดถึงไม่ลืม
ที่จริงเขาไม่เคยบอกใครว่า เหตุผลที่เขายินดีมาช่วยเซี่ยหงอิ้งทำงานทุกปีนั้น ครึ่งหนึ่งเป็นเพราะพี่น้องบ้านฮั๋ว คนหนึ่งเป็นเพื่อนซี้ อีกคนเป็นผู้หญิงที่เขาชอบ ส่วนอีกครึ่งหนึ่งก็เพราะอยากกินของอร่อยที่เซี่ยหงอิ้งทำ