ฮั๋วหนานซวินมองเขาด้วยแววตาเตือน “แกเห็นพวกเขานอนด้วยกันหรือไง?”
ฮั๋วกัง: “...ก็ไม่ถึงขนาดนั้นครับ ผมตามเธอไปสามครั้ง ทุกครั้งพวกเขาก็ไปเจอกันในที่ไม่มีคน เอาของให้กันบ้าง คุยกันอยู่พักหนึ่ง”
“งั้นก็ไม่ใช่แล้ว” ฮั๋วหนานซวินพูด “ตราบใดที่เธอไม่ได้มีชู้ ก็ยังอยู่ในขอบเขตที่ฉันทนได้ ฉันเชื่อว่าอีกสักพักเธอจะลืมอู๋ซิ่งหมินได้เอง”
ฮั๋วกัง: “แต่เธอโลเลแบบนี้ ผมรู้สึกว่าพี่ไม่คุ้มเลยนะ! พี่ทั้งหน้าตาดี แถมตอนนี้ยังได้เข้าหน่วย 301 อีก พี่ควรหาผู้หญิงแบบพี่สะใภ้ชิงโยวสิครับ!
ดูพี่สะใภ้ชิงโยวสิครับ ครอบครัวมีฐานะดี แถมยังเป็นนักศึกษา แต่ก็ไม่รังเกียจที่ฮั๋วเล่ยเป็นคนชนบท ยังอุตส่าห์มาช่วยดูแลป้าถังด้วยตัวเอง ผู้หญิงแบบนี้ต่างหากถึงจะคู่ควรกับพี่!”
ฮั๋วหนานซวินหน้าเคร่งลง “แกพูดอะไรของแก?”
ฮั๋วกังเพิ่งรู้ตัว รีบโบกมือ “ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้น! ผมหมายถึง มีแต่ผู้หญิงอย่างพี่สะใภ้ชิงโยวที่รักจริงและมีคุณธรรมสูงส่ง ถึงจะไม่ทำให้ผู้ชายอย่างพี่ต้องเสียเปล่า!”
ฮั๋วหนานซวินสูบบุหรี่เข้าลึก ๆ แล้วพ่นควันออกมา ท่ามกลางม่านควัน สีหน้าของเขาดูซับซ้อน “กังจื่อ แกไม่เข้าใจหรอก”
ฮั๋วกัง: “ผมไม่เข้าใจอะไรครับ?”
ฮั๋วหนานซวินเพียงส่ายหน้า แล้วพูดต่อ “ไม่ต้องพูดเรื่องอื่น เอาแค่เรื่องอู๋ซิ่งหมิน เขากลับมาที่ตำบลนี้ก็เพราะหงอิ้ง คงกำลังตั้งหน้าตั้งตารอให้ฉันกับหงอิ้งหย่ากันอยู่ ฉันจะทำตามใจเขาไปทำไม?”
ฮั๋วกัง: “เขากลับมาที่ตำบลนี้เพราะเซี่ยหงอิ้งเหรอครับ? หมายความว่ายังไง? ผมได้ยินมาว่าเขามีเรื่องบางอย่าง ถึงถูกส่งมาอยู่ที่นี่ไม่ใช่เหรอ?”