อู๋เหลียนอิงเปลี่ยนสีหน้าทันที แล้วเริ่มทำตัวไร้เหตุผล “ฉันจะมีเงินที่ไหน? ต่อให้ขายฉันไปก็หาเงินมาให้มากขนาดนั้นไม่ได้หรอก!”
เซี่ยหงอิ้งพูดว่า “มีเท่าไหร่ก็เอามาเท่านั้น! ไม่อย่างนั้นพรุ่งนี้ฉันจะไปโวยวายถึงศาลากลางตำบล!”
“อยากโวยวายก็ไปสิ! เป็นผู้ใหญ่บ้านได้เงินช่วยเหลือเดือนละแค่สองหยวน จะเอาไปทำอะไรได้!” อู๋เหลียนอิงหันหลังกลับเข้าห้องไป ไม่ยอมออกมาอีก
เซี่ยหงอิ้งหันไปมองฮั๋วอิ้งเปียว “พี่ใหญ่ พี่จะว่ายังไง?”
“เซี่ยหงอิ้ง! เธอไม่เลิกราสักทีใช่ไหม!” หวงไช่ฮวาตะคอกใส่นางอย่างดุดัน “เธอแท้งลูกชายไปแท้ ๆ ยังจะ—”
“ถ้าพูดอีก ต่อไปก็ไม่ต้องให้เงินยี่สิบหยวนแล้ว!” เซี่ยหงอิ้งขัดขึ้น
หวงไช่ฮวาชี้หน้านาง “เธอ เธอ เธอกล้าเหรอ! เงินนั่นเป็นของลูกฉัน! เธอนับเป็นตัวอะไร กล้าดียังไงไม่ให้ฉัน? ซวิน พูดอะไรสักคำสิ!”
ฮั๋วอิ้งเปียวให้ความสำคัญกับตำแหน่งผู้ใหญ่บ้านของตัวเองมาก จึงขมวดคิ้วมองฮั๋วหนานซวินด้วย
สีหน้าของเขาบ่งบอกชัดเจนว่า หวังให้ฮั๋วหนานซวินห้ามเซี่ยหงอิ้ง
ฮั๋วหนานซวินพูดว่า “ผมบอกไปแล้วว่า เงินของบ้านผมให้หงอิ้งเป็นคนจัดการทั้งหมด”
หวงไช่ฮวา “แก—”
“แม่!” ฮั๋วเสี่ยวถิงรีบดึงนางกลับมา กระซิบว่า “แม่อย่าเถียงต่อเลย เดี๋ยวเธอไม่ให้เงินจริง ๆ งานที่สวนชาของฉันอาจจะหลุดมือไปด้วยก็ได้!”
หวงไช่ฮวาเงียบเสียงทันที
ให้เงินคนแก่สองคนยี่สิบหยวน ให้เสี่ยวถิงอีกสามสิบ รวมแล้วตั้งห้าสิบหยวนเชียวนะ!
ฮั๋วอิ้งเปียวหน้าบึ้งเดินเข้าไปในห้อง ข้างในมีเสียงยื้อยุดของสองสามีภรรยาดังออกมา