กลับมาถึงบ้าน ฮั๋วหนานซวินก็บอกเธอว่า “หงอิ้ง ฉันเข้าทำงานที่โรงงานหน่วย 301 เป็นพนักงานของรัฐเต็มตัว ไม่ใช่พนักงานชั่วคราว ขอแค่ไม่ทำผิดหลักการร้ายแรง งานก็ไม่มีปัญหา”
เซี่ยหงอิ้งถามว่า “ถึงงานของคุณจะมั่นคง แล้วฉันล่ะ? ฉันคงเอาแต่ว่างงานอยู่เฉย ๆ ทั้งวันไม่ได้หรอก”
ฮั๋วหนานซวินตอบว่า “ทางหน่วยจะจัดหอพักให้ ถึงตอนนั้นเราสามคนก็ย้ายไปอยู่ที่หอพักกัน เธอรับหน้าที่ทำกับข้าว ทำงานบ้าน แล้วก็รับส่งยานยานไปโรงเรียนอนุบาล ถ้าเธออยากทำงาน ฉันจะลองหาทางช่วยหาโอกาสให้”
เขาหยุดคิดครู่หนึ่งแล้วพูดต่อว่า “งานของฉันคงยุ่งมาก อาจไม่มีเวลาช่วยเธอทำไร่นัก ฉันไม่อยากให้เธอต้องลำบากแบบนี้อีก อีกอย่างก็เพื่อยานยานด้วย ถ้าได้อยู่หอพักหน่วย 301 ทุกวันไปโรงเรียนก็ไม่ต้องเดินไกลขนาดนั้น”
เซี่ยหงอิ้งไม่ใช่ว่าไม่หวั่นไหว
การเปลี่ยนทะเบียนบ้านเป็นทะเบียนบ้านในเมือง ไม่ต้องทำไร่ทำนา ได้ใช้ชีวิตเหมือนคนในเมือง เป็นสิ่งที่หลายคนได้แต่ฝันถึง
ยิ่งไปกว่านั้น จากบ้านไปโรงเรียนอนุบาลหน่วย 301 ต้องเดินกว่าหนึ่งชั่วโมง
ถ้าที่บ้านไม่มีงาน เธอก็สามารถปลีกตัวไปอยู่หอพักหน่วย 301 ได้ แบบนั้นย่อมสะดวกมาก
แต่พอนึกถึงตอนเช้าที่หลูชิงโยวถามเขาว่า “ระหว่างคุณกับฉัน มีความรักกันไหม” กับสีหน้าขมขื่นของเขาในตอนนั้น… เซี่ยหงอิ้งจิกฝ่ามือตัวเอง ก่อนจะส่ายหน้าในที่สุด
“เธอยังกังวลอะไรอีก?” ฮั๋วหนานซวินถาม
เซี่ยหงอิ้งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมองเขา “หลังแต่งงานกัน คุณอยู่บ้านแค่ครึ่งเดือน ระหว่างเราก็…ก็ไม่ได้มีความรู้สึกอะไรกันมากมาย ถ้าเกิดวันหนึ่งเราหย่ากันขึ้นมาล่ะ? ฉันไม่มีงานทำ แล้วจะเอาอะไรเลี้ยงตัวเองกับยานยาน?”