อู๋ซิ่งหมินยืนอยู่ด้านหน้า ปกป้องทุกคนไว้ และเปิดเผยตัวตนของเขา
ประชาชนเกรงกลัวข้าราชการ ตัวตนของเขาจึงมีอานุภาพข่มขวัญอยู่บ้าง
อย่างน้อยพวกเขาก็ยอมฟังเขาพูด
อู๋ซิ่งหมินมั่นใจว่าชาวบ้านที่มาช่วยกันนั้นไม่รู้ความจริงทั้งหมด เขาจึงหยิบสำเนาใบรับรองแพทย์ที่ถ่ายเอกสารมาแจกให้พวกเขาดู
ชาวบ้านดูแล้ว ความโกรธแค้นที่เหมือนกับคันศรที่ชักออกจากฝักก็จางหายไปเกินครึ่ง ต่างพากันกระซิบกระซาบกันว่า ครอบครัวของผู้ตายไม่เคยบอกเรื่องนี้ ปิดบังอาการป่วยไว้
"พวกคุณเห็นแล้วใช่ไหม? ผู้ตายเป็นมะเร็งระยะสุดท้ายอยู่แล้ว" อู๋ซิ่งหมินกล่าว "ฉันเชื่อว่าทุกคนเป็นคนมีเหตุผล คนป่วยมะเร็งระยะสุดท้ายกินยาอะไรถึงจะหายได้? ยิ่งไปกว่านั้นมันเป็นแค่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง! ถ้าพวกคุณยังก่อเรื่องแบบนี้ แล้วเจ้าของร้านเอาใบรับรองนี้ไปแจ้งความที่สถานีตำรวจ พวกคุณก็ถูกตั้งข้อหากรรโชกทรัพย์ได้แน่นอน ถึงตอนนั้น พวกคุณต้องชดใช้ค่าเสียหายให้เจ้าของร้านเป็นเรื่องเล็ก หากร้ายแรงก็ต้องติดคุก!"
พอได้ยินแบบนี้ ชาวบ้านก็ถอยหลังไปเจ็ดแปดส่วน
พูดตรงๆ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพวกเขา พวกเขามาช่วยเพราะความเคียดแค้นชั่ววูบ
ตอนนี้เห็นได้ชัดว่าครอบครัวของผู้ตายเป็นคนโกหก ความเคียดแค้นจึงเปลี่ยนทิศทางไปที่ญาติผู้ตาย ต่างพากันถามหาว่าทำไมไม่บอกว่าผู้ตายเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย?
เมื่อเห็นญาติผู้ตายหน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย อู๋ซิ่งหมินก็พูดต่อว่า "จากที่เราสืบทราบ อาหารเสริมสุขภาพของร้านนี้ดีมากจริงๆ ลูกค้าที่เคยทานต่างก็ชม แต่เจ้านายเซี่ยหงเหยาคุยกับลูกค้าแล้ว ก็มีทีท่าว่าจะโอ้อวดสรรพคุณเกินจริงอยู่บ้าง ดังนั้น ทางที่ว่าการเขตจึงตัดสินใจปรับนายเซี่ยหงเหยาเป็นเงิน 300 หยวน โดย 200 หยวนจะมอบให้เป็นเงินปลอบขวัญแก่ครอบครัวผู้ตาย..."