เซี่ยหงอิ้งตะลึงไปครู่หนึ่ง: "เธอดุฉันเหรอ?"
ฮั๋วหนานซวิน: "เปล่า ฉันจะกล้าดุเธอได้ยังไง?"
เซี่ยหงอิ้ง: "งั้นก็ไปขอยืมรถจากอาจารย์ของเธอสิ"
ฮั๋วหนานซวินมีเส้นดำเต็มหัว: "...ก็ได้"
เห็นสีหน้าของเขา เซี่ยหงอิ้งนึกว่าเขาคิดเสียดายเงิน จึงปลอบใจว่า: "เธออย่าเสียดายเลย เงินพวกนี้ อีกสองปีเราก็หาได้คืนแล้ว เงินที่ฉันหาได้ต่อไป จะให้เธอทั้งหมด"
ฮั๋วหนานซวินกระตุกมุมปาก
วันรุ่งขึ้น โรงงานฉีมีธุระเรียกฮั๋วหนานซวินไปที่ห้องทำงาน เห็นเขามีสีหน้าหงุดหงิดก็ถามว่า: "เป็นอะไรไป?"
"ก็เรื่องเงินหนึ่งหมื่นนั่นแหละ" ฮั๋วหนานซวินเล่าเหตุการณ์เมื่อวานให้ฟัง "ฉันก็ไม่คิดว่า พี่สะใภ้เฉินจะเอาเงินมาคืนให้ เลยจับได้ ฉันเป็นผู้ชายแท้ๆ กลับต้องเสียทั้งหน้าเสียทั้งเกียรติ กลายเป็นพวกขี้เหนียวไปได้"
ฉีโรงงานหัวเราะขบขัน: "ที่ให้เธอให้แค่หนึ่งพัน เป็นความคิดของฉันเอง กลับทำให้เธอต้องรับกรรมแทน"
ฮั๋วหนานซวินถอนหายใจ: "โรงงาน คุณเรียกฉันมา มีธุระอะไรเหรอ?"
ฉีโรงงานพูดว่า: "เนื่องจากทางกองทัพก็มีแนวโน้มสูงที่จะเป็นเกราะกำบัง ทางเหนือส่งความช่วยเหลือสองคนมาให้เธอ อีกเดี๋ยวก็คงถึง"
ระหว่างที่พูด ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น
คนที่มาเป็นชายหญิงหน้าตาหล่อเหลางดงาม พอทั้งสองฝ่ายเห็นหน้ากัน ฮั๋วหนานซวินก็อ้าปากค้างด้วยความประหลาดใจ: "ลัวหยง ลัวอี๋?"