รูปผลไม้ในร้านค้าระบบยังไม่สว่าง นางจึงลงมือปลูกด้วยตนเอง
ยามตะวันคล้อยลับขอบเขา เซี่ยฉงกลับมาเห็นทางเดินที่ปูด้วยก้อนกรวดแล้วก็ชะงักไปครู่หนึ่ง
รู้สึกว่าดูงดงามไม่น้อย
โดยเฉพาะหญ้าเขียวขจีรอบทางเดินกรวดที่ค่อย ๆ หนาทึบขึ้น
ฉินหว่านหว่านนั่งรอเขาอยู่บนธรณีประตู พอเห็นท่านพ่อกลับมา ดวงตาก็พลันสุกสว่าง
เดิมทีดวงตาของนางก็โตอยู่แล้ว แพขนตางอนเป็นพุ่มคล้ายแปรงเล็ก ๆ พอดวงตาเป็นประกายขึ้นมาก็ดูมีชีวิตชีวาอย่างยิ่ง
“ท่านพ่อ”
เซี่ยฉงมองก้อนแป้งขาวอวบที่กำลังวิ่งถือของบางอย่างอยู่ในมือเข้ามาหา
“ท่านพ่อดูสิ หว่านหว่านเก็บไข่ห่านใบใหญ่มาได้ อยากฟักลูกห่านเจ้าค่ะ”
เซี่ยฉงก้มลงอุ้มนางขึ้นมา เด็กน้อยนั่งอยู่บนแขนเขา แล้วยื่นไข่ห่านในมือมาตรงหน้า
“อืม”
เขาไม่รู้จะเอ่ยชมอย่างไรให้มากความ จึงเพียงยื่นมือไปเกาคางน้อย ๆ ที่มีเนื้อนุ่มนิ่มของนาง
คางนุ่ม ๆ นี่ช่างเกาจนเพลินมือเสียจริง
ฉินหว่านหว่านก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี วางคางน้อยลงบนมือท่านพ่อ แล้วหรี่ตาเหมือนลูกแมวนม
เซี่ยฉงกลับมากินมื้อเย็นพอดี แม่ครัวจึงเตรียมอาหารไว้สำหรับสองคนด้วย
สองพ่อลูกนั่งหันหน้าเข้าหากัน ส่วนไข่ห่านวางอยู่ในตะกร้าเล็กข้าง ๆ เข่อเข่อถูกไล่กลับไปนอนกกไข่อีกครั้ง
“ท่านพ่อ ข้าอยากกินปลา มีก้างด้วย ช่วยแกะก้างให้หว่านหว่านได้หรือไม่เจ้าคะ”
ฉินหว่านหว่านถือช้อนเล็ก ๆ แกว่งเท้าไปมา พลางออดอ้อนด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน
เซี่ยฉงไม่พูดอะไร เพียงคีบเนื้อปลาขาวนุ่มชิ้นหนึ่งใส่ชาม แล้วบรรจงแกะก้างออกให้หมดก่อนส่งให้นาง