“ท่านพ่อแข็งทื่อจัง”
ผ่านไปไม่กี่อึดใจ เจ้าก้อนน้อยผู้ออดอ้อนก็ลืมตาขึ้นพึมพำ
เซี่ยฉง: …นางซุกอยู่ในอ้อมแขนเขาแท้ ๆ ยังบ่นว่าเนื้อตัวแข็งทื่อ นอนแล้วไม่สบาย
เซี่ยฉงถึงกับพูดไม่ออกอยู่บ้าง
ถึงจะบ่นเช่นนั้น เจ้าก้อนน้อยก็ยังอาศัยแนบกายเขาหลับไป
เขาลูบเส้นผมของฉินหว่านหว่าน
ยามเขากลับมา เจ้าก้อนน้อยเพิ่งอาบน้ำและสระผมเสร็จ สวมเพียงผ้าปิดอกตัวน้อยกับกางเกงชั้นในสีชมพู แขนกลมป้อมราวปล้องรากบัว ผิวเนื้อนุ่มขาวผ่อง
เส้นผมแห้งแล้ว
ราตรีค่อย ๆ เย็นลง ครั้นนางหลับสนิท เซี่ยฉงก็อุ้มนางไปวางบนเตียง ห่มผ้าให้เรียบร้อยแล้วจึงจากไป
มรดกสืบทอดของเผ่ากิเลนยิ่งใหญ่ไพศาล โดยทั่วไปจะรอให้กิเลนน้อยเติบโตเป็นผู้ใหญ่เสียก่อน จึงค่อยไปยังดินแดนประจำเผ่าเพื่อรับมรดกสืบทอด โดยมีกิเลนตัวใหญ่คอยอยู่เคียงข้าง
เพราะมีเพียงวิญญาณของกิเลนที่เติบโตเต็มวัยแล้วเท่านั้น จึงจะทนรับแรงปะทะจากมรดกสืบทอดได้
แต่หากคลายผนึกเพียงส่วนเล็ก ๆ ก็ไม่มีปัญหา
สำหรับเผ่ากิเลนแล้ว มรดกความทรงจำเรื่องการเพาะปลูกของเสินหนงมีหรือไม่มีก็ไม่ต่างกัน เพราะเผ่ากิเลนมิได้ดำรงชีพด้วยการเพาะปลูก
ฉินหว่านหว่านใช้แต้มบุญ 100 แต้ม แลกให้วิถีแห่งสวรรค์ช่วยคลายความทรงจำบางส่วนเกี่ยวกับการเพาะปลูกของเผ่าเสินหนง
ที่คลายออกมาเพียงส่วนหนึ่งก็เพราะบนโลกมนุษย์ วิชาและค่ายกลมากมายที่เกี่ยวข้องกับการเพาะปลูกล้วนใช้ไม่ได้
ไม่มีความผิดปกติอันน่าตื่นตะลึงใด ๆ เกิดขึ้น เพียงแค่นอนหลับไปตื่นหนึ่ง ในสมองของฉินหว่านหว่านก็มีความทรงจำเพิ่มขึ้นมา