นางนั่งขัดสมาธิ ขาสั้นอวบอ้วนกอดไข่ห่านไว้ พลางยืดคอเล็ก ๆ ชะเง้อมองเซี่ยฉงเย็บกางเกง
เซี่ยฉงดูร่างใหญ่กำยำ ทว่าฝีเข็มที่เย็บกางเกงด้วยตนเองกลับถี่แน่นยิ่ง
ล้วนเป็นเพราะความยากจนบีบบังคับ
เสื้อผ้าของเขาตั้งแต่เล็กก็ล้วนเย็บเอง
“เสร็จแล้ว”
เซี่ยฉงเก็บเข็มแล้วสะบัดกางเกงตัวเก่าของตน แม้เศษผ้าที่หามาปะจะมีสีใกล้เคียงกับเนื้อผ้าของกางเกง แต่ก็ยังมองเห็นรอยปะได้ชัดเจน
“ท่านพ่อเก่งเหลือเกิน”
ฉินหว่านหว่านวางไข่ไว้ตรงซอกขา แล้วตบมืออย่างแมวน้ำตัวน้อย
แววตาที่เอ่ยชมจริงใจอย่างยิ่ง
เซี่ยฉงเกาคางเล็ก ๆ ของนาง
ใกล้ถึงเวลานอน เขาก็หยิบไข่ห่านที่นางกอดไว้ขึ้นมา
“อย่าวางไว้บนเตียง เดี๋ยวจะถูกทับ ให้เข่อเข่อฟักเถิด”
เข่อเข่อประท้วง “ข้าเป็นนกแก้ว ไม่ใช่ห่าน รังแกนกแก้วอยู่ได้ นับเป็นความสามารถอันใด!”
เซี่ยฉงไม่สนใจมัน พอเอนศีรษะลงนอนก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ จึงล้วงมือใต้หมอนแล้วหยิบผลไม้แข็ง ๆ ออกมา
ฉินหว่านหว่านทำหน้าไร้เดียงสา “หว่านหว่านลืมไป นี่คือผลน้ำนมที่ให้ท่านพ่อ”
“ผลน้ำนมอะไร?”
เขาไม่เคยได้ยินชื่อผลไม้นี้มาก่อน
“ท่านพ่อกินเถิด”
ใกล้เวลานอนแล้ว ยังจะกินผลไม้อะไรอีก “พ่อค่อยกินพรุ่งนี้”
เขาวางผลไม้ไว้ข้าง ๆ
เมื่อล้มตัวลงนอน เด็กน้อยฉินหว่านหว่านซึ่งผมแห้งแล้วก็กลิ้งเข้ามาซุกในอ้อมแขนเขาอย่างชำนาญ
เซี่ยฉงกำลังจะอุ้มเจ้าตัวน้อยขี้อ้อน จู่ ๆ ก็ขมวดคิ้ว
เขาหยิบงูดำตัวเล็กออกมาจากตัวฉินหว่านหว่าน