ฉินหว่านหว่านกางแขนขวางอยู่ตรงหน้าหญิงสาว ทำหน้าดุราวกับลูกแมวตัวน้อย “ไสหัวไป!”
หญิงสาวที่ได้รับการปกป้องจากเข่อเข่อและฉินหว่านหว่านอดร้องไห้ออกมาไม่ได้
แม้ในใจจะรู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง แต่ความรู้สึกที่มีคนคอยปกป้องเช่นนี้ก็ดีไม่น้อย
นางเงยใบหน้าที่มีคราบน้ำตาขึ้น มองชายผู้นั้นแล้วกล่าวว่า “ขออภัย ข้าคิดว่าพวกเราไม่เหมาะสมกัน”
นางเตรียมใจไว้แต่แรกแล้วมิใช่หรือ?
ฉินหว่านหว่านกุมมือนางไว้ พลางปลอบด้วยเสียงนุ่มนิ่ม
“พี่ซิ่งฮวาอย่าร้องไห้ อย่าน้อยใจเลย เป็นเขาที่ไม่ดีเอง”
ชายผู้นั้นลุกขึ้นด้วยความอับอายจนกลายเป็นโกรธ “หึ ข้าจะคอยดูว่านางจะแต่งออกได้หรือไม่!”
สิ้นเสียง ชายคนหนึ่งก็เดินเข้ามา
“เขาไม่เอา แต่ข้าเอา”
เขาผลักชายคนนั้นออกไปอย่างแรง
ชายผู้นั้นรูปร่างกำยำล่ำสัน ทั้งยังตาบอดไปข้างหนึ่ง ดูคล้ายหมีดำตัวใหญ่ แถมยังดูดุดันยิ่งนัก
“หากเจ้าไม่รังเกียจที่ข้าตาบอดข้างหนึ่ง และยินดีใช้ชีวิตร่วมกับข้า บ้านของข้าก็เป็นของเจ้า เงินทองก็ให้เจ้าดูแล”
“ที่บ้านข้ามีน้องชายเพียงคนเดียว ขอเพียงเจ้าไม่รังแกเขา ข้าจะหาเงินมาให้เจ้าใช้”
หลิวซิ่งฮวามองชายผู้นั้นอย่างเหม่อลอย ดวงตาคลอหยาดน้ำตา
ชายคนก่อนเอ่ยเยาะเย้ย “เจ้าตาดำเอ๋ย เจ้านี่กล้ารับทุกคนจริง ๆ สินะ ก็สมควรอยู่หรอก เจ้าตาบอดข้างหนึ่ง ย่อมไม่มีใครเหลียวแลอยู่แล้ว ใครจะรู้ว่าเจ้าเอาแต่ทุบตีภรรยาหรือไม่”
เจ้าตาดำหมุนตัวกลับ ก่อนชกชายคนนั้นเข้าอย่างจัง
“ข้าไม่ตีภรรยา แต่ข้าจะตีเจ้า!”
เขามีพละกำลังมหาศาล ชายทั้งสองเข้าตะลุมบอนกันทันที ไม่นานเจ้าตาดำก็ได้เปรียบ กดอีกฝ่ายลงกับพื้นแล้วชกต่อย