ทั้งสองแยกย้ายกันไปแบบไม่ค่อยพอใจกันนัก
เหรินถังเดินออกจากตึกเรียน ก็เห็นคนจับกลุ่มกันอยู่รอบสนามกีฬา
เธอเดินเข้าไปใกล้ขึ้น จึงเห็นภาพตรงกลางกลุ่มคน
เซินเว่ยเว่ยใส่กระโปรงชุดนักเรียนที่ตัดสั้นขึ้นมา เผยให้เห็นขาขาว ๆ
เธอยืนอยู่ตรงหน้าหลินเสี่ยวกุย เอาแขนกอดอก เงยคางสูงส่ง
"หลินเสี่ยวกุย ได้ข่าวว่าเธอจะลงแข่งดาราเซิ่งหลานเหรอ?"
หลินเสี่ยวกุยไม่ได้ปฏิเสธ
เซินเว่ยเว่ยหัวเราะเยาะ กวาดตามองเธอขึ้นลง "เธอน่ะเหรอ? คู่ควรหรือไง?"
เธอเดินไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ใช้นิ้วเขี่ยคอเสื้อหลินเสี่ยวกุย "ดูตัวเองสิ ผิวคล้ำขนาดนั้น ผมหยาบกระด้าง ยืนบนเวที ไม่กลัวทำให้เซิ่งหลานขายหน้าหรือไง?"
เด็กผู้หญิงรอบข้างพากันหัวเราะตาม
หลินเสี่ยวกุยกำหมัดแน่น ผิดปกติตรงที่ยอมให้พวกเขารังแกโดยไม่โต้ตอบ
ต้องรู้ว่าตั้งแต่กลุ่มต่อต้านก่อตั้งขึ้น ขุนนางกลุ่มเล็ก ๆ ที่มา bully เธอก็มักจะถูกกลุ่มต่อต้านตอบโต้ แถมยังมีการแก้แค้นกลับอย่างลับ ๆ
ดังนั้น พวกไฮโซที่ไม่ได้มีค้างคาใจอะไรกันลึกซึ้ง ก็ไม่อยากไปยุ่งกับกลุ่มโควต้าพวกนี้ที่จนแล้วยังกล้า
ไม่ได้รับอะไรดี ๆ แถมยังโดนหางเลขอีก
เซินเว่ยเว่ยโน้มตัวเข้าไปใกล้หูเธอ ลดเสียงลง "ไม่มีนมไม่มีตูด ต่อให้เธอพยายามหาทางเรียกร้องความสนใจจากคณะกรรมการยังไง พวกเขาก็ไม่แม้แต่จะมองเธอสักตา"
เหรินถังยืนอยู่ไกล จึงได้ยินไม่ชัด แต่เธอเห็นสีหน้าหลินเสี่ยวกุยเปลี่ยนไปทันที
เซินเว่ยเว่ยถอยออกไป หัวเราะจนตัวสั่น "ยังไง? ไม่พอใจเหรอ? ไม่พอใจก็มาตีฉันสิ"
