การคัดเลือกรอบแรกของดาราเซิ่งหลาน กำหนดไว้บ่ายวันเสาร์
เหรินถังมาถึงโรงเรียน ตอนนี้สนามกีฬาเปลี่ยนไปจนแทบจำไม่ได้
ถนนสายหลักปูพรมแดง ประดับแจกันดอกไม้สองข้างทาง หน้าจออิเล็กทรอนิกส์ของตึกเรียนสลับไปเป็นภาพถ่ายทอดสดการประกวดทั้งหมด
ทีมต้อนรับในเครื่องแบบชุดเดียวกันยืนอยู่ที่ประตู มือถือป้ายบอกทาง
กลางสนามมีเวทีรูปตัวทีขนาดใหญ่ พื้นหลังเวทีเป็นตราโรงเรียนเซิ่งหลาน ลำโพงสองข้างเปิดเพลงจังหวะเบาสบาย
ใต้เวทีวางเก้าอี้กรรมการหลายแถว ตรงกลางสุดมีสี่ที่นั่งยังว่างอยู่ นั่นคือที่นั่งของสี่คณะกรรมการ
ด้านหลังเป็นโซนผู้ชม คนนั่งไปแล้วเจ็ดแปดส่วน ทั้งนักเรียน และคนที่มาจากนอกโรงเรียน
ดูจากการแต่งกาย ไม่มีใครธรรมดาเลย
เหรินถังหามุมหนึ่งในโซนผู้ชมมานั่ง
วันนี้เธอไม่ได้รวบผม ปล่อยผมสยายลงมาปิดหน้าไปเกือบครึ่ง
ที่ทางเข้ามีเสียงอึกทึกครึกโครม เหรินถังหันไปมอง เวินเหยี่ยนกับเผยเหิงเดินเข้ามา
เวินเหยี่ยนใส่สูทลำลองสีเทาอ่อน กระดุมเสื้อเชิ้ตปลดออกสองเม็ด เผยเหิงเดินอยู่ข้าง ๆ ใส่เสื้อแขนสั้นสีดำ เส้นกล้ามเนื้อแขนชัดเจน มือทั้งสองข้างสอดไว้ในกระเป๋ากางเกง
คนทั้งสองเดินไปทางที่นั่งกรรมการ ระหว่างที่เดินผ่านโซนผู้ชม เผยเหิงก็หยุดก้าวทันใด
"โอ๊ะ"
เขาถอยหลังสองก้าว เอียงคอมองคนที่อยู่ตรงมุม
เหรินถังเงยหน้า มองเขาผ่านเลนส์แว่นตา
"นี่ไม่ใช่น้องเล็กคนนั้นในโรงอาหารวันก่อนนี่นา" เผยเหิงยิ้มกว้าง ตบไหล่เวินเหยี่ยน
"ดูสิ คนที่พูดเก่งมากคนนั้นไง"