หวงถิง.
สาวๆ เดินเรียงรายกันเข้ามา รองเท้าส้นสูงกระทบพื้นเป็นจังหวะ ก่อนจะมายืนเรียงกันเป็นแถวหน้าบนโซฟา
ทุกคนผิวขาว ขาเรียวยาว แต่งหน้าทำผมอย่างพิถีพิถัน ใส่เสื้อผ้าที่แทบไม่ได้ปกปิดอะไรยิ่งชวนมอง
บางคนสายเดี่ยวพาดอยู่บนไหปลาร้า เผยแผ่นหลังขาวผ่องทั้งแผ่น
บางคนกางเกงขาสั้นแทบจะหุ้มแค่แนวสะโพก
บางคนโชว์เอวเปลือยเปล่า คาดโซ่เงินเส้นเล็ก
พวกเธอไม่ใช่นักศึกษานอกเวลาที่ขี้อายตามร้านนวดราคาถูกทั่วไป แต่เป็นของชั้นดีที่หวงถิงทุ่มเงินก้อนโตแย่งตัวมาจากบริษัทโมเดลลิ่งและเด็กฝึกศิลปิน
ทุกคนรู้ดีว่าการยืนอยู่ตรงหน้าพวกคุณชายเหล่านี้หมายถึงอะไร
เสียงดนตรีดังขึ้น
พวกเธอแกว่งไกวตามจังหวะ ท่าทางเป็นระเบียบพร้อมเพรียง
คนนำเต้นรูปร่างอ่อนช้อย สวมกางเกงขาสั้นสีดำกับสายเดี่ยวสีเงิน ส่งสายตายั่วยวนไปยังซือหลินที่นั่งอยู่บนโซฟา
สาวผมสั้นอีกคนเดินอ้อมมาจากด้านข้าง สวมกางเกงขาสั้นเอวต่ำกับเสื้อกล้ามตัวสั้นจนเห็นต่างหูท้อง สะโพกโค้งลงต่ำต่อหน้าเวินเหยี่ยน
เอวอ่อนนุ่มจนน่าทึ่ง พอเอนลงไปปลายผมก็สะบัดผ่านเข่าของเวินเหยี่ยน
เวินเหยี่ยนถือแก้วไวน์แดง ยิ้มบางๆ ไม่พูดอะไร รับไว้หมดทุกอย่าง
เผยเหิงก็เพลิดเพลินกับภาพตรงหน้าไม่น้อย
เขานั่งไขว่ห้างพิงโซฟา สายตาค่อยๆ กวาดไปเรื่อยๆ แล้วหยุดอยู่ที่สาวสะโพกส่ายคนทางขวา
เขาเงยคางขึ้นเล็กน้อย "คนนี้ใช้ได้นะ ชื่ออะไร?"
"ชื่อในวงการว่าเสวียเอ๋อร์ ปีนี้เป็นเด็กฝึกที่บริษัทปั้นหนักมากค่ะ" หัวหน้าก๊วนโค้งตัวรายงานอยู่ข้างๆ
"นักเต้นเหรอ? ไม่แปลกที่สะโพกส่ายได้ขนาดนี้" เผยเหิงเริ่มสนใจขึ้นมา