ในห้องพักผ่อนเงียบลงไปสองสามวินาที
ซือหลินยืดตัวขึ้น เดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ หันหลังให้เธอ ท่าทางบึกบึนเย็นชา
เขายืนอยู่อึดใจหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปาก เสียงเย็นชา "เธอพูดถูก ฉันเคยคิดจะให้เธอเป็นเมียน้อยจริง"
"เพราะตั้งแต่แรกเธอไม่เคยปฏิเสธฉัน วันสถาปนาโรงเรียนเธอเป็นฝ่ายเริ่มเอง ฉันจูบเธอบนโซฟา เธอก็ไม่ได้ผลักฉันออก"
"ฉันเลยคิดว่าเธออย่างน้อยก็เต็มใจ"
เขาหันกลับมา ยืนอยู่กลางแสงที่มองไม่ชัด "แต่ในเมื่อเธอบอกชัดเจนแล้ว งั้นจากนี้ไปก็ไม่ต้องมีอีก"
เหรินถังลุกขึ้นจากโซฟา ใช้หลังมือเช็ดน้ำตาบนแก้ม
เธอก้มลงคำนับเขา คำนับที่ลึกและเป็นทางการมาก
ผมดำสยายลงจากบ่า บดบังสีหน้าของเธอ
"ขอบคุณคุณซือ"
—
ซือหลินยืนอยู่หน้าต่างกระจก มองร่างของเหรินถังด้านล่างที่เดินออกจากตึกสภานักเรียน
อ่อนช้อยระหง ผอมบางจนดูบอบบาง
ฝีเท้าเร็วกว่าปกติไม่น้อย เหมือนกำลังหนี
ซือหลินหัวเราะเยาะตัวเองเล็กน้อย ไม่คิดว่าวันหนึ่งเขาจะกลายเป็นปีศาจร้ายในสายตาของเด็กสาวคนหนึ่งได้
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา พิมพ์ข้อความลงในกลุ่มสี่คน: "ห้องหลวง มาดื่มกันหน่อย"
เผยเหิงตอบกลับทันที: "โอ้ ไม่ใช่จะฉลองกันหรือไง?"
"นึกว่าจะกอดเลขาตัวน้อยของคุณทั้งคืนซะอีก อยู่ ๆ ถึงได้นึกถึงพวกพี่ๆ เนี่ย?"