เหรินถังก้มหน้าลง "เขาไม่ได้ปกป้องฉันสักหน่อย"
มุมคิ้วของจี้เหยียนขยับเล็กน้อย
"ตอนที่ฉันไม่เชื่อฟัง เขาจะบีบคอฉัน" เหรินถังยกมือขึ้น ปลายนิ้วแตะที่ข้างลำคอของตัวเอง
ตรงนั้นไม่เจ็บแล้ว รอยนิ้วมือก็จางหายไปนานแล้ว แต่บาดแผลรอยนั้น ยังสลักอยู่ในใจตลอดกาล เธอยังจำได้
"ครั้งนั้น เพราะฉันขัดคำสั่งเขา เขาจึงกดฉันไว้ที่บานประตูแล้วบีบคอ"
"ฉันหายใจไม่ออก ฉันกลัวมาก"
เผยเหิงและเวินเหยี่ยนต่างจ้องมองเธอ เรื่องนี้ พวกเขาทั้งคู่เคยเห็นกับตาตัวเอง
เพียงแต่สำหรับผู้มีอำนาจอย่างพวกเขาที่มีอำนาจเหนือชีวิตคน การลงโทษแบบนี้ก็แค่เรื่องเล็กน้อยธรรมดา
ไม่คิดว่า ตกมาอยู่ที่เหรินถัง มันกลับทำให้เธอจดจำมันได้นานขนาดนั้น
เหรินถังวางมือลง ท่าทางยังคงว่านอนสอนง่าย แต่คำพูดที่เอ่ยออกมาทีละประโยคกลับน่าตกใจยิ่งขึ้น
"ฉันเลยเริ่มแสดงความอ่อนแอต่อเขา แสร้งทำตัวน่าสงสาร"
"ต่อมาฉันพบว่าวิธีนี้ได้ผล ก็เลยอ้อนทุกครั้ง"
"เขาก็เพราะฉันประจบเอาใจถึงได้ตามใจฉัน ฉันกับออสไม่ต่างกัน"
"ตอนที่เชื่อฟังจะลูบหัว พอไม่เชื่อฟังก็ผลักไสให้ออกไป"
"เพราะงั้นฉันถึงเกลียดซือหลิน"
พอเหรินถังพูดจบ ทั้งชั้นสองก็เงียบสงัด
จี้เหยียนเงยหน้า สายตากลั้นผ่านเธอไป จับจ้องที่ใบหน้าของซือหลิน เขานั่งหลังตรง บนใบหน้าไร้ซึ่งอารมณ์ใด ๆ เหลืออยู่
หญิงสาวพูดต่อ "ตั้งแต่ครั้งแรกที่พบ เขาเย็นชาเหนือชั้นรังแกฟางจ้าวหยาง ฉันก็เกลียดเขาแล้ว"