ซือหลินไม่ได้หลบหนี และไม่ได้โต้กลับ
เขายืนอยู่ตรงนั้น ก้มหน้ามองนิ้วมือที่กำแน่นของจี้เหยียน สีหน้าบนใบหน้าเยือกเย็นจนแทบโหดร้าย "พูดโดนใจล่ะสิ"
"หลายปีมานี้เธอแสร้งทำเป็นวางเฉย ที่แท้ในใจติดขัดอุดกั้นนั้นก็ไม่มีวันผ่านไปได้เลย"
"เธอเกลียดชาวบ้านธรรมดาทุกคน ไม่ใช่เพราะพวกเขาทำอะไร แต่เพราะการมีชีวิตอยู่ของพวกเขาทำให้เธอนึกถึงว่าคุณป้าเล็กของเธอตายไปได้ยังไง"
หมัดของจี้เหยียนพุ่งเข้าใส่
ซือหลินเอียงหัวหลบ ยกแขนขึ้นกันข้อมือของจี้เหยียนไว้ ทั้งคู่ยืนนิ่งอยู่กับที่ เส้นเลือดบนแขนปูดขึ้นมาชัดเจน
"พอได้แล้ว!" เผยเหิงพุ่งเข้ามาจากด้านหลังโซฟา กระชากไหล่ของจี้เหยียนดึงเขาถอยหลัง
ปกติเผยเหิงเป็นคนตลกโปกฮา แต่พี่ลงมือจริงจังแรงไม่เบาเลยทีเดียว ถึงกับดึงจี้เหยียนถอยไปสองก้าว
เวินเหยี่ยนก็เดินก้าวยาวเข้ามา ยืนคั่นกลางระหว่างทั้งคู่
เขามองจี้เหยียนที่เสียอาการอย่างที่แทบไม่เคยเป็นมาก่อน แล้วมองซือหลินที่สีหน้าเย็นชาจนถึงขีดสุด ขมวดคิ้ว "ใจเย็นกันก่อน"
"พวกเราพี่น้องกันแท้ ๆ ทะเลาะกันเรื่องแค่นี้ ถ้าแพร่งพรายออกไปคนอื่นจะมองคณะกรรมการยังไง"
เวินเหยี่ยนกับเผยเหิงต่างคนต่างดึงแต่ละฝ่ายออก แล้วผลักกลับลงไปนั่งบนโซฟา
จี้เหยียนถูกเผยเหิงกดไหล่ให้นั่งลง นิ้วยังคงกำแน่น เส้นเลือดปูดชัด
ซือหลินเอนกายลงบนโซฟา จัดคอเสื้อให้เรียบร้อย ความเย็นชาบนใบหน้าไม่ลดลงแม้แต่น้อย
เผยเหิงยืนอยู่หน้าโต๊ะกาแฟ กอดอก น้ำเสียงที่ปกติไม่เคยจริงจังกลับเอาจริงขึ้นมาอย่างยากจะเชื่อ "คนเที่ยงธรรมไม่กลัวเงาเฉียง"