ฉินโจวเพิ่งจะหมุนตัวกลับ ก็เหงื่อแตกทันที
เวินเหยี่ยนพิงอยู่กับผนังฝั่งตรงข้ามของทางเดิน สายตามีแววเจ้าเล่ห์จ้องมองเขาอยู่
ไม่รู้ว่ายืนอยู่ตรงนั้นมานานแค่ไหนแล้ว ท่าทางสบายๆ
“คุณเวิน” ฉินโจวก้มหน้า น้ำเสียงตึงเครียด
เขาตามอยู่กับตระกูลซือมาหลายปี ฝีมือของคุณหนูใหญ่ตระกูลเวินผู้นี้ เขารู้ดีที่สุด
ภายนอกดูอ่อนโยนเสมอ แต่ยิ้มๆ อยู่นั่นแหละแล้วจัดการคนได้ทีละคน
เวินเหยี่ยนค่อยๆ เอาแขนพาดอก พูดเสียงเรียบๆ “หมอฉินทำงานหนักนะครับ”
“ของสวยๆ งามๆ ย่อมเป็นที่รักใคร่ของคนทั้งหลาย เป็นเรื่องปกติของมนุษย์ หมอฉินคิดว่าไหม?”
ฉินโจวไม่กล้าต่อปาก
เวินเหยี่ยนไม่โกรธ แค่พูดกระทบกระเทียบ “แต่ว่า สวยก็สวย ของบางอย่างไม่ใช่ใครก็มีสิทธิ์ชื่นชมได้ หมอฉินคงเข้าใจที่ผมหมายถึง”
ฉินโจวเข้าใจแน่นอน
เขารีบตั้งสติ ตอนนี้เขาไม่ได้ทำอะไรเกินขอบเขต แค่แอบมองอีกนิดเดียวเท่านั้น
ฉินโจวเลือกคำพูด “ตระกูลฉินของผมรักภักดีต่อตระกูลซือมาหลายชั่วอายุคน สังเกตทุกอย่างรอบตัวคุณซืออย่างละเอียด เพื่อรับประกันความปลอดภัยทางการแพทย์อย่างแท้จริง”
“นี่คือหน้าที่ของผม ไม่กล้าละเลยแม้แต่นิดเดียว”
เวินเหยี่ยนมองเขา มุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มครึ่งๆ กลางๆ
ฉินโจวทนแรงกดดันจากสายตานั้นไม่ไหว จึงก้มตัวเล็กน้อย “ถ้าคุณเวินไม่มีคำสั่งอื่น ผมขอตัวก่อน”