เหรินถังกดเลือกทีละรายการ จนเพิ่มขึ้นทั้งหมดถึงเก้าสิบเปอร์เซ็นต์
พลังวิญญาณอุ่น ๆ แผ่ซ่านออกมาจากกระดูก ราวกับหน่ออ่อนเล็ก ๆ นับไม่ถ้วนกำลังคลี่ขยายไปทั่วทุกส่วนของร่างกาย
เหรินถังคว้าชายผ้าห่มไว้แน่น นิ้วเท้าจิกงอเข้าหากัน
ผ่านไปพักใหญ่ รอยแดงบนใบหน้าจึงค่อย ๆ จางลง ร่างกายที่อ่อนล้าก็รู้สึกสบายขึ้นไม่น้อย
เธอพลิกตัว นอนตะแคงอย่างเกียจคร้าน ไหล่ขาวผ่องโผล่พ้นผ้าห่มออกมาส่วนหนึ่ง
ระบบทอดถอนใจเบา ๆ “พลังวาสนานี่เป็นของดีจริง ๆ”
เหรินถังยกมุมปากขึ้น ยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “น่าเสียดายที่ฉันไม่ได้เกิดมาเป็นลูกรักของสวรรค์ คงทำได้แค่พึ่งวิธีที่ไม่เข้าท่านักพวกนี้”
“ถุย ๆ ๆ!” เสียงเล็ก ๆ นุ่ม ๆ ของระบบพลันสูงขึ้นด้วยความร้อนใจ จนก้อนแสงเปลี่ยนเป็นสีชมพู
“นี่เรียกว่าไม่เข้าท่าตรงไหนกัน”
“เมื่อก่อนถังถังฝึกฝนอย่างจริงจัง ตอนนี้คบหาดูใจก็จริงจังเหมือนกัน ทั้งหมดเป็นเรื่องถูกต้องเหมาะสมทั้งนั้น”
“เธอไม่รู้หรอก มีปีศาจน้อยตั้งมากมายที่หลงผิด ถึงขั้นฆ่าคนควักหัวใจก็มี แบบนั้นต่างหากถึงเรียกว่าต่ำช้าจริง ๆ”
“ถังถังเป็นภูตบุปผาน้อยชั้นเลิศ อย่าพูดถึงตัวเองแบบนี้สิ”
เหรินถังถูกท่าทีเข้าข้างเธอของมันทำให้หัวเราะ ดวงตาและคิ้วโค้งขึ้น ความเหนื่อยล้าบนใบหน้าพลอยจางลงไปบ้าง
เธอยื่นมือไปจิ้มก้อนเล็ก ๆ นั้นในญาณ “ไปเรียนคำพูดพวกนี้มาจากไหน”
ระบบถูกจิ้มจนสั่นไหว พูดด้วยเสียงออดอ้อนแบบเด็ก ๆ “ตอนนี้ฉันเป็นคนรอบรู้แล้วนะ อ่านนิยายมาเยอะมากเลย”
“ไม่ว่าจะเรื่องปีศาจบำเพ็ญเซียน มนุษย์ธรรมดาทะยานขึ้นสวรรค์ หรือการพิชิตเป้าหมายของโฮสต์ ไม่มีอะไรที่ฉันไม่รู้”