บ่าย
ชั้นบนสุดของสภานักเรียน ซือหลินนั่งอยู่คนเดียว
เวินเหยี่ยนผลักประตูเข้ามา เห็นอีกฝ่ายอยู่ตามลำพังอีกแล้วก็อดยิ้มไม่ได้ “ข้างนอกวุ่นวายขนาดนั้น แต่นายกลับสบายใจดีนะ”
ซือหลินไม่แม้แต่จะเงยหน้า “มีคนคอยจับตาความเห็นบนโลกออนไลน์อยู่ ตอนนี้พวกนั้นก่อคลื่นอะไรไม่ได้หรอก”
เวินเหยี่ยนนั่งลง รินแอลกอฮอล์ใส่แก้วตัวเอง ก่อนเอ่ยเนิบ ๆ “ได้ยินว่านายกักบริเวณเหรินถังไว้เหรอ?”
ซือหลินไม่แม้แต่จะขยับเปลือกตา “เธอทำเกินไปเอง กล้าไปข้องเกี่ยวกับเสิ่นเหยี่ยนได้ยังไง”
เวินเหยี่ยนจิบเครื่องดื่ม พลางพูดกลั้วหัวเราะ “นายไม่กลัวเธออาละวาดหรือไง? นิสัยเธอร้ายไม่เบาเลยนะ คราวก่อนยังตบจี้เหยียนได้ คราวนี้อาจรื้อห้องชั้นเดียวของนายก็ได้”
ซือหลินเงยหน้ามองเขา แววตาเย็นเฉียบ “นายเป็นห่วงเธอมากหรือไง?”
เวินเหยี่ยนยักไหล่ “เห็นไหม นายร้อนตัวอีกแล้ว ผมก็แค่คิดเผื่อนาย”
ซือหลินคร้านจะต่อปากต่อคำ หยิบน้ำเย็นขึ้นมาดื่มหนึ่งอึก
เวินเหยี่ยนยังไม่ยอมเลิกรา “นายขังเธอไว้ในห้องชั้นเดียว แต่ตัวเองกลับหนีออกมา ไม่กล้าเผชิญหน้าเธอหรือไง?”
มือที่กำแก้วของซือหลินกระชับแน่นขึ้น
เวินเหยี่ยนมองเขา รอยยิ้มยิ่งลึกขึ้น “ซือหลิน นายยิ่งนานวันก็ยิ่งไม่เหมือนตัวเอง”
ซือหลินเอ่ยเสียงเย็น “ว่างมากหรือไง? ตอนนี้เหรินถังเป็นแฟนฉัน ยังไม่ถึงคิวนายต้องมาห่วง”