กลางคืน ชั้นสองของร้านดอกไม้ยังมีแสงไฟสว่างอยู่
เหรินถังนั่งอยู่ริมเตียง มองดูห้องใต้หลังคาที่เปลี่ยนโฉมไปใหม่
หลังจากชนะเดิมพัน เธอก็ตกแต่งใหม่ทั้งหมด
ม่านเก่าๆ ถูกเปลี่ยนเป็นม่านสีขาวนวล บนขอบหน้าต่างวางกระถางต้นไม้เล็กๆ เรียงกันเป็นแถว ทั้งลิลลี่แห่งหุบเขา พลูด่าง และกุหลาบจิ๋วอีกหนึ่งกระถาง
ตรงมุมห้องมีตู้เสื้อผ้าสีขาวอ่อนเพิ่มเข้ามา ใบไม่ใหญ่ พอดีกับเสื้อผ้าชุดใหม่ๆ ที่เธอซื้อมา
ยังมีผ้าห่มขนแกะนุ่มๆ ชุดอยู่บ้านตัวตัดเย็บประณีตอีกสองสามชุด และชุดเครื่องนอนชุดใหม่ที่เพิ่งเปลี่ยน
พอค่าคุณสมบัติร่างกายถูกดึงขึ้นไปที่เจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ ความอดทนต่อเสื้อผ้าหยาบๆ ของเธอก็ลดลงเรื่อยๆ รู้สึกเสียวๆ ระคายๆ ตลอด
แต่เงินมากันทันเวลา ช่วยแก้ปัญหาเล็กๆ น้อยๆ ที่ไม่เล็กไม่ใหญ่ได้
เหรินถังเปลี่ยนเป็นชุดนอนสีขาวนวล นั่งพิงหัวเตียง แล้วเอ่ยขึ้นทันใด “ระบบ ดูหน่อยว่าฟางจ้าวหยางอยู่ที่ไหน”
เสียงเล็กๆ นุ่มๆ ของระบบดังขึ้น “ถังถัง เธอหาเขาทำไม?”
“วันนี้ฉันร้องไห้ให้ซือหลินดูมันน่าสงสารขนาดนั้น ด้วยนิสัยถือตัวเองเป็นศูนย์กลางของโลกแบบเขา นายว่าเขาจะไม่ทำอะไรเลยเหรอ?” เหรินถังหนุนหมอนข้างไว้ที่หลัง
“ฉันรำคาญฟางจ้าวหยางมานานแล้ว พอดีถือโอกาสนี้ดูซิว่าซือหลินจะจัดการยังไง”
ระบบเปิดภาพสดให้ดู
จอแสงแผ่ออกตรงหน้าเหรินถัง ในภาพเป็นตรอกเล็กๆ ไฟถนนสลัว พื้นหินแผ่นไม่เรียบ ขรุขระ
ฟางจ้าวหยางกำลังเดินอยู่บนถนนเส้นนั้น สองมือล้วงกระเป๋ากางเกง ก้าวเดินสบายๆ
ทันใดนั้น ปลายตรอกอีกด้านก็มีเสียงไซเรนรถตำรวจดังถี่ๆ หลายเสียง