ร่างของเหรินถังชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอยออกจากอ้อมแขนเวินเหยี่ยน แล้วขยับหนีไปอีกครึ่งก้าว ก้มหน้าไม่กล้ามองซือหลิน
เวินเหยี่ยนหัวเราะเบา ๆ “พอเถอะ เธอเกือบถูกนายบีบคอจนขาดใจตายไปแล้ว จะให้ฉันปลอบสองสามคำไม่ได้เหรอ?”
เขาหันไปมองรอยนิ้วบนคอของเหรินถัง แล้วเอื้อมไปหยิบโค้กกระป๋องเย็นจากโต๊ะเตี้ยที่วางอยู่ข้าง ๆ ทาบลงบนคอของเหรินถัง
ความเย็นเฉียบสัมผัสผิว เหรินถังหดคอเล็กน้อย แล้วเงยหน้ามองเขา
เวินเหยี่ยนยิ้มให้เธอ “ประคบไว้ก่อน เดี๋ยวเรียกหมอโรงเรียนมาดูให้”
เผยเหิงนั่งเอนหลังไขว่ห้างอยู่ข้าง ๆ มองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “เวินเหยี่ยน นายใส่ใจเด็กนี่มากเกินไปหรือเปล่า?”
“ฉันรักสวยรักงามไม่ได้เหรอ?” เวินเหยี่ยนพูดพลางสายตายังจับจ้องอยู่ที่เหรินถัง
ซือหลินเบื่อหน่ายกับบทสนทนาของพวกเขามากพอแล้ว เขาเดินเลี่ยงโต๊ะทำงานเข้ามา ยืนหยุดตรงหน้าเหรินถัง
เหรินถังถอยหลังหนึ่งก้าว หลังของเธอแนบติดกับบานประตูอีกครั้ง
ซือหลินยื่นมือจับคางเธอเชิดหน้าขึ้น “อยากปีนเตียงไปเป็นนกน้อยในกรงทองของเขา?”
เหรินถังส่ายหน้า เสียงยังแหบแห้ง “ฉันไม่ได้คิดแบบนั้น”
ซือหลินจ้องหน้าเธอ แล้วสะบัดมือออกจากคางเธอ “ไม่คิดก็ดี”
“คนของฉัน มีแต่คนที่ทำได้ ไม่มีคนที่ทำครึ่ง ๆ กลาง ๆ”
เขาถอยออกไปหนึ่งก้าว มองเธอจาก ๆ “วันนี้เป็นครั้งแรกที่นายกล้าขัดคำสั่งฉัน หวังว่าจะเป็นครั้งสุดท้ายด้วย”