เสิ่นเหยี่ยนรู้สึกวิงเวียนหัว น่าแปลก ที่คนแก่เด็กเหล่านั้นที่ขับไล่เขาลงจากตำแหน่ง มองเขาด้วยสายตาเช่นนั้น เปี่ยมไปด้วยความเกลียดชัง
จี้เหยียนเดินไปข้างหน้าสองก้าว มือทั้งสองข้างเท้าบนโต๊ะหนังสือ จ้องตาของเสิ่นเหยี่ยน "ทำไมช่วงปีที่แกบริหารถึงมีภัยพิบัติทั้งธรรมชาติและฝีมือคนไม่ขาด? ในนั้นมีกี่อย่างที่เป็นภัยธรรมชาติจริง ๆ กับกี่อย่างที่มนุษย์สร้างขึ้น แกรู้แน่ใจหรือไง?"
"เงินที่ควรจัดสรรให้พื้นที่ประสบภัย ไปอยู่ที่ไหนหมด?"
มือของเสิ่นเหยี่ยนเริ่มสั่น
คนที่มีอุดมการณ์เดียวกันกับเขา คนที่ยืนเคียงบ่าเคียงไหล่ตะโกนคำว่า "ความเสมอภาค เสรีภาพ" ในขบวนเดินขบวน วันหนึ่งกลับกลายเป็นปีศาจร้าย
ซือหลินพูดเสียงเรียบเฉย "คนที่ทำให้แกพ่ายแพ้ ไม่เคยเป็นชนชั้นสูงเลย แต่เป็นตัวแกเองต่างหาก"
"ตอนที่ฉันจับซ่งฉงได้ ฉันสอบสวนเขาแล้ว แกรู้คำตอบของเขาว่ายังไงไหม?"
"เพราะจนกลัวแล้ว เขาถึงกลัว"
"ดังนั้นพอมีโอกาสก็รีบกวาดเท่าไหร่ก็ได้ พอกวาดเสร็จก็ยังอยากได้อีก แม้เงินพวกนั้นใช้ไปหลายชาติตายเกิดก็ไม่หมด แต่เขาหยุดไม่ได้แล้ว"
จี้เหยียนยืดตัวขึ้น "เสิ่นเหยี่ยน แกพูดอยู่ปากว่าโค่นล้มพวกเราเพื่อให้ประชาชนมีชีวิตที่ดีขึ้น"
"แต่เก้าปีที่แล้ว ยกเว้นคนไม่กี่คนที่ไปขัดแย้งกับชนชั้นสูงแล้วชะตากรรณย่ำแย่ ชาวบ้านธรรมดาทุกคนก็ได้อิ่มได้อุ่น"
"กลับกัน พอแกได้เป็นใหญ่ พวกหนอนบ่อนไส้ใต้บังคับบัญชาของแก ทำให้คนชั้นต่ำสุดของเซิ่งหัวทั้งเมืองต้องอยู่อย่างแร้นแค้น"