จี้เหยียนลุกขึ้นยืน เดินไปยังโซนยิงปืน หยิบปืนเก็บเสียงขึ้นมา ยกขึ้นยิงติดต่อกันหลายนัด
ทุกนัดตกที่ตำแหน่งเดียวกัน เป้าตรงกลางถูกยิงจนพังเละไปแล้ว
ซือหลินเอนตัวอยู่ในโซฟา จู่ ๆ ก็รู้สึกขำตัวเอง
พวกเขาสี่คน เหล่าหน่อเนื้อเชื้อกษัตริย์ที่พลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินได้ทั้งเซิ่งหัว กลับพากันเสียอาการแค่เพราะเห็นชื่อของคนธรรมดาคนหนึ่ง
สิบสองปีแล้ว ไม่เห็นจะเติบโตขึ้นเลยสักนิด
ซือหลินรินเหล้าในแก้วดื่มจนหมด ยืนขึ้นเดินไปที่โซนยิงปืน หยิบปืนเก็บเสียง ยกขึ้นด้วยมือเดียว เล็งไปที่เป้าแล้วยิงซ้ำอีกหลายนัด
ดื่มไปสามรอบ ทุกคนเริ่มเหนื่อยกันบ้างแล้ว
มีเพียงจี้เหยียนที่ยังยืนอยู่ที่โซนยิงปืน ยิงทีละนัด ๆ
กระดูกนิ้วสั่นประท้วงไปหมด คนที่ปกติหวงแหนมือตัวเองที่สุด กลับดื้อรั้นไม่ยอมหยุด
ซือหลินเอนตัวอยู่ในโซฟา สายตามองไปที่เวินเหยี่ยน แล้วเอ่ยปากถาม "นายกับเหรินถัง เป็นอะไรกัน?"
เวินเหยี่ยนวางแก้วลง มุมปากยกยิ้ม ในที่สุดก็มีคนถามถึงเรื่องนี้สักที
เขาตอบ "เปล่าเลย แค่คบหากัน"
"นายกับเธอเริ่มยุ่งเกี่ยวกับกันตั้งแต่เมื่อไหร่?"
"ก็เช้านี้ไง" น้ำเสียงเวินเหยี่ยนดูไม่ได้ใส่ใจอะไรนัก
"เด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ อ้อนแอ้น โดนกลุ่มคนรุม bully เห็นแล้วก็อดอยากจะปกป้องไม่ได้"
"ผมก็เลยช่วยไว้มือเปล่า แล้วก็กลายเป็นคบกันไปโดยปริยาย"
"ให้สถานะที่เปิดเผยชัดเจนไปเลย จะได้ไม่มีพวกตาบอดในโรงเรียนไปก่อกวนเธออีก"
นิ้วของซือหลินกำแน่นบนที่วางแขนโซฟาแล้วค่อย ๆ คลายออก ใบหน้าไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ "นายไม่รู้หรือว่าก่อนหน้านี้ฉันกับเธอ—"
"รู้สิ" เวินเหยี่ยนตัดบทเขา น้ำเสียงยังคงสุภาพนุ่มนวลเหมือนเดิม