หลินเสี่ยวกุยหัวเราะเบาๆ มุมปากมีรอยยิ้มเยาะ "ก็แค่คนใจง่าย โลภมาก เห็นแก่ตัว"
"โตขึ้นสวยขึ้น โดนซือหลินมองอีกสองสามที ก็ลืมตัวเองว่าตัวเองเป็นใครแล้วไง"
ซูเนี่ยนเม้มริมฝีปาก "แต่เธอช่วยฉันนะ ถ้าเธอเป็นแบบที่เธอพูดจริง ๆ เธอจะช่วยฉันทำไม?"
หลินเสี่ยวกุยมองเธอ
ซูเนี่ยนนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ตากลมโต สีหน้าจริงจังและเต็มไปด้วยความสงสัย
จริง ๆ แล้วเธอก็หน้าตาดีไม่น้อย ตัวเล็กบาง นั่งหดอยู่ในเก้าอี้นวมเหมือนกระต่ายน้อยที่หลงเข้ามาในสถานที่หรูหรา
จริงด้วย เธอคล้ายกับเหรินถังในตอนก่อน ๆ พอสมควร
ไม่แปลกใจเลยที่เหรินถังยอมช่วยเธอ
เพียงแต่ไม่รู้ว่า ซูเนี่ยนคิดแบบจริงใจ หรือแค่เสแสร้ง
หลินเสี่ยวกุยยกแก้วน้ำขึ้นจิบหนึ่ง เอ่ยเชิงลองเชิง "ใช่สิ บางทีเธออาจจะไม่ได้เปลี่ยนไปจริง ๆ บางทีเธออาจถูกชีวิตบีบบังคับ จำใจต้องเดินไปทางนั้น"
แววตาซูเนี่ยนเป็นประกายขึ้นมา
หลินเสี่ยวกุยมองซูเนี่ยน "ถ้ามีคนคอยเตือนสติเธอ พยายามดึงเธอขึ้นมา บางทีอาจทำให้เธอกลับมาเป็นคนดีเหมือนแต่ก่อนได้"
"ถึงตอนนั้น เธอเห็นความลำบากของเรา เธอจะต้องเข้าร่วมกับเราแน่นอน มาสู้กับพวกชนชั้นสูงด้วยกัน"
ซูเนี่ยนพยักหน้าอย่างจริงจัง "ฉันจะพยายาม ฉันจะดึงเธอกลับมา เหรินถังเป็นคนใจดี ฉันรู้"
ตอนที่เธอพูดแบบนี้ น้ำเสียงจริงใจและแน่วแน่
ใครเห็นก็คิดว่าเธอหวังดีกับเหรินถังอย่างแท้จริง
หลินเสี่ยวกุยมองเธอ รอยยิ้มที่มุมปากไม่เปลี่ยน แต่ในใจกลับเยาะเย้ยถากถาง
ความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่หลอกตัวเองแบบนั้น บางทีคนอื่นอาจมองไม่ออก
แต่ที่บังเอิญคือ เธอกับอีกฝ่ายเหมือนกันเปี๊ยบ เป็นคนแบบเดียวกัน
แต่ซูเนี่ยนเก่งกว่าธาตรีเรื่องเสแสร้ง