ตอนฉินโจวมาถอดเข็ม เด็กสาวก็หลับสนิทอย่างสงบแล้ว
ซือหลินแต่งตัวเรียบร้อย มือข้างหนึ่งกดไหล่เธอไว้ ก้มมองหลังมือเรียวขาวคู่นั้น
ตรงรอยเข็มมีสำลีกดอยู่ ผิวช้ำเขียวเป็นปื้นเล็ก ๆ บนผิวบาง ๆ ดูบอบบางเปราะบางเป็นพิเศษ
“เรียบร้อยแล้ว” ฉินโจวเก็บอุปกรณ์ ถอยไปยืนด้านข้าง ก้มตาลง
“คุณซือ อุณหภูมิของคุณหนูเหรินถังเริ่มลดลงแล้ว แต่คืนนี้ห้ามโดนลมเย็นอีกเด็ดขาด”
ซือหลินส่งสัญญาณให้เขาออกไป
จากนั้นก็หยิบผ้าขนแกะผืนหนามา ดึงคนออกจากผ้าห่มแล้วห่อตัวเธอไว้
เหรินถังมีไข้จนมึนงง ร่างกายอ่อนยวบ ปล่อยให้เขาจัดการตามใจ
ผ้าห่มห่อจากไหล่ลงมาถึงข้อเท้า มิดชิดแน่นหนา เหลือให้เห็นเพียงใบหน้าเล็กงดงามครึ่งหนึ่ง
ซือหลินลุกขึ้น อุ้มเธอพาดแขนไว้ พลางพึมพำว่า “บ้านหลังนี้อยู่ต่อไม่ได้แล้ว ฝนตกทีไรก็ชื้นแฉะ ไม่ป่วยสิแปลก”
เขาอุ้มเด็กสาวเดินไปทางประตู
วงกบประตูห้องใต้หลังคาเตี้ย ผู้ชายจึงเอียงตัวเล็กน้อย กระชับคนในอ้อมแขนเข้าหาอก ไม่ให้เธอแตะโดนวงกบแม้แต่นิดเดียว
ฉินโจวที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูเห็นเช่นนั้นก็เดินตามหลังไป ก้มหน้า ไม่กล้ามองมาก
บนถนนสายเก่ามีรถสีดำจอดเรียงกันเป็นแถวแล้ว
คันแรกเป็นรถโรลส์-รอยซ์รุ่นฐานล้อยาว ด้านหลังตามมาด้วยรถหุ้มสนิทสีดำสี่คัน หน้ารถแต่ละคันมีผู้ชายในชุดดำกางร่มดำ ยืนเรียงเป็นสองแถว
ฝนยังไม่หยุด หยาดฝนละเอียดโปรยลงมาไม่ขาดสาย
ริมถนนมีคนมามุงดูจนแน่น ทั้งคนที่ตื่นแต่เช้าออกมาซื้อของ คนจากร้านค้าใกล้ ๆ และชาวบ้านที่ถูกขบวนรถอลังการนี้ทำให้แตกตื่น