ชายหนุ่มยกมือขึ้น ใช้สันนิ้วแตะแก้มเธอแล้วลูบช้า ๆ “ร่างกายบอบบางเหลือเกิน ลมพัดนิดเดียวก็ล้ม เดินสองก้าวก็หอบแล้ว”
“ลองนับดูสิว่าป่วยมากี่ครั้งแล้ว”
เหรินถังเม้มปาก ไม่พูดอะไร
เขาพูดต่อด้วยเสียงที่เบาลง แฝงแววอ่อนโยนคล้ายกำลังกล่อม “ที่ฉันทำทั้งหมดนี้ ก็ไม่ได้ทำเพื่อเธออย่างเดียว”
เธอเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย
“แต่ทำเพื่อตัวฉันเอง” ซือหลินจ้องตาเธอ
“ตั้งแต่เธอไปอยู่ที่ถนนสายเก่า ฉันก็เอาแต่คิดทุกคืนว่าเธอกินข้าวดีหรือเปล่า เตะผ้าห่มหลุดไหม ปิดหน้าต่างสนิทหรือยัง แล้วถ้าไข้ขึ้นอีกจะทำยังไง”
“ฉันกินก็ไม่อร่อย นอนก็ไม่หลับ”
“เธอลองคิดดูสิ คุณชายใหญ่ตระกูลซือในความทรงจำของเธอ เคยลดตัวลงมาเอาใจใส่ใครแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่”
ดวงตาของเด็กสาวไหววูบ แต่ยังคงทำหน้าบึ้ง ไม่ยอมอ่อนข้อ
ซือหลินเอื้อมมือไปจับปลายนิ้วเธอ คลึงเบา ๆ ช้า ๆ “พื้นฐานร่างกายเธอไม่ดี ฉินโจวบอกแล้วว่าต้องบำรุงดูแลกันในระยะยาว”
“อยู่ที่นี่ เขาจะได้มาตรวจให้เธอทุกวัน จะกินอะไร บำรุงแบบไหน ก็มีคนคอยดูแล”
“เธอคงไม่อยากป่วยซมทุกครั้งที่ฝนตกใช่ไหม?”
เหรินถังชักนิ้วกลับ หันหน้าหนี “เห็น ๆ อยู่ว่านายแค่อยากให้ตัวเองสบายใจ”
“ใช่” เขายอมรับอย่างไม่ลังเล “เพราะงั้นเธอยิ่งควรทำตามใจฉัน”
เด็กสาวไม่พูดอะไร แต่ก็ไม่เถียงอีก
ซือหลินขยับเข้ามาใกล้อีก คางแทบจะวางลงบนซอกไหล่เธอ ปลายจมูกเฉียดผ่านใบหู “ถังถัง อยู่ที่นี่เถอะ ได้ไหม?”
ลมหายใจของเขาทำให้ใบหูเธอคันยุบยิบ เธอหดคอหนี “นายนี่น่ารำคาญจริง ๆ”