เวินเหยี่ยนเลิกยิ้ม สายตาจับจ้องอยู่ที่ถุงน้ำแข็งบนโต๊ะกาแฟ ครู่หนึ่งจึงเอ่ยปาก "บางทีเธออาจพูดถูกก็ได้"
จี้เหยียนลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่างกระจกบานใหญ่ หันหลังให้เขา "ฉันยอมรับว่าเธอบางอย่างก็เกินความคาดหมายจริง ๆ"
"แต่ยิ่งเป็นแบบนี้ ยิ่งต้องไม่ปล่อยให้เธอมายุแหย่พวกเราต่อไป"
"ถ้าอยากเล่น คนที่เชื่อฟังกว่าเธอก็มีอยู่เยอะแยะนอกบ้าน เธอไม่ไหว ปล่อยให้ซือหลินไปก่อนเถอะ"
"เพราะถ้าเธอไปแย่งชิง มันยิ่งทำให้เหรินถังดูมีค่ามากขึ้น"
"เปล่า ๆ จะช่วยเชิดชูเธอขึ้นมา แถมยังทำให้ซือหลินยิ่งใส่ใจหนักขึ้นอีก"
เวินเหยี่ยนไม่พูดอะไร
เขารู้ว่าจี้เหยียนพูดถูก มีเหตุผลทุกประการ
แต่ในสมองก็แวบขึ้นมาภาพตอนเหรินถังโค้งคำนับตอนออกจากห้องพักผ่อนของเขาเมื่อวันนี้ แล้วก็ภาพที่เธอเงยคางเล็ก ๆ อย่างเย่อหยิ่งตอนฟาดฝ่ามือใส่หน้าจี้เหยียนข้างแปลงดอกไม้
เป็นสองโฉมหน้าที่ต่างกันโดยสิ้นเชิง แต่ก็ทำให้คนจ้องมองไม่ละสายตาได้ทั้งคู่
จี้เหยียนเอี้ยวคอมอง เขาเห็นอีกฝ่ายเหม่อลอย คิ้วก็ขมวดลึกขึ้นอีก
"เวินเหยี่ยน อย่าบอกนะว่าเธอมาไม่ทันแล้ว"
เวินเหยี่ยนถึงกับเหมือนถูกเรียกให้รู้สึกตัว ตอบอย่างเกียจคร้าน "อย่าทำเป็นละครน้ำเน่าเลย"
เขาลุกขึ้นเดินไปที่ตู้เหล้า รินเหล้าใส่แก้ว ดื่มไปครึ่งแก้ว แล้วหันมามองจี้เหยียน "ฉันมีขอบเขต"
"เธอก็ต้องเชื่อซือหลินด้วย เขาเคยโหดขนาดไหน ตอนนี้ก็ไม่เปลี่ยนนิสัยเพราะผู้หญิงคนเดียวหรอก"
"ดีที่สุดก็แล้วกัน" จี้เหยียนทิ้งประโยคเย็นชาไว้ แล้วเปิดประตูเดินออกไป
——
เหรินถังเดินออกจากแปลงดอกไม้ มานั่งที่ใต้ชายคาตึกเรียนสักพักหนึ่ง